"ข้าจะคัดเลือกทหารที่มาจากสามัญชนระดับล่าง จัดตั้งเป็นหน่วยหนึ่งให้ท่านคอยบัญชา จะส่งมอบให้ภายในครึ่งเดือน ระหว่างนี้ก็ขอให้ท่านวางแผนไว้แต่เนิ่น ๆ อนึ่ง เรื่องนี้สำคัญยิ่ง ก่อนลงมือขอให้ท่านเก็บเป็นความลับ!" หลิงชวนยกกาชาขึ้น รินน้ำชาให้หยางเค่อหนึ่งถ้วย
ฝ่ายหลังพยักหน้า กล่าวว่า "หลายวันมานี้ ข้าได้สืบตรวจสอบขุนนางในอวิ๋นโจวไว้แล้ว ผู้ที่มาจากตระกูลขุนนางใหญ่มีไม่น้อย แต่ต้องพูดตามจริง ในหมู่พวกเขาก็มีคนที่เปี่ยมความสามารถและใส่ใจประชาชนอยู่ อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้จะเป็นอุปสรรคต่อการครั้งนี้หรือไม่ ก็ยังมิอาจรู้ได้!"
หลิงชวนพยักหน้าพลางกล่าวว่า "ดังนั้น สถานการณ์ในอวิ๋นโจวตอนนี้จึงต่างจากอำเภออวิ๋นหลาน!"
"ครั้งนั้น ทหารส่วนใหญ่ที่ประจำอยู่ที่อำเภออวิ๋นหลาน ล้วนเป็นสมาชิกกองพันอัปรีย์ที่ข้านำมาจากหมาฟงโข่ว ทหารท้องถิ่นอวิ๋นหลานก็ล้วนมาจากสามัญชนระดับล่าง แต่ในกองทัพอวิ๋นโจวเวลานี้ มีนายทหารไม่น้อยที่มาจากตระกูลขุนนางใหญ่ในเขตอวิ๋นโจว จะให้พวกเขานำคนไปตีตระกูลของตัวเอง ช่างเป็นไปไม่ได้เลย!"
หลิงชวนหยุดเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ "และในตอนนั้น ตระกูลใหญ่ทรงอิทธิพลที่สุดของอำเภออวิ๋นหลานก็คือตระกูลหลิว ตราบใดที่ตระกูลหลิวล่มสลาย เจ้าที่ดินและตระกูลใหญ่ที่เหลือก็จะไม่น่าหวั่นเกรง ทว่าอวิ๋นโจวนอกจากมีตระกูลใหญ่แล้วยังมีผู้มีอำนาจ จะเลียนแบบอำเภออวิ๋นหลานนั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลย!"
หยางเค่อพยักหน้า ถามว่า "ท่านแม่ทัพเห็นว่าควรทำเช่นไร?"
"ย่อมไม่อาจใช้มาตรฐานเดียวกับทั้งหมด ขั้นแรกต้องพยายามแบ่งแยกพวกเขา อย่าให้รวมกลุ่มกันได้ ต้องกวาดล้างส่วนหนึ่ง ข่มขวัญส่วนหนึ่ง และดึงมาเป็นพวกส่วนหนึ่ง!"
หลิงชวนพูดต่อ "ท่านสามารถใช้มาตรการโดยพิจารณาจากขนาดอำนาจ ความขัดแย้งทางผลประโยชน์ รวมถึงพฤติกรรมตลอดหลายปีที่ผ่านมา!"
"ท่านต้องเข้าใจว่า สิ่งที่เราเผชิญไม่ใช่เพียงตระกูลใหญ่และผู้มีอำนาจเหล่านี้ แต่ยังมีราษฎรที่ต้องดิ้นรนปากกัดตีนถีบภายใต้เงื้อมมือพวกเขา!" หลิงชวนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง