หลิงชวนประสานมือคำนับ "ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ยื่นมือช่วยเหลือ!"
อวิ๋นซูหลานกลับส่ายหน้ายิ้ม ๆ กล่าวว่า "แม่ทัพกล่าวเกินไปแล้ว กระผมเพียงทำตามน้ำใจไมตรี ด้วยกำลังของผู้นั้นในขบวนของท่าน บนโลกหล้านี้ ผู้ที่สามารถทำร้ายท่านได้นั้นมีน้อยนัก!"
อวิ๋นซูหลานเหลือบมองไปยังขบวนรถม้าอย่างแนบเนียน
อีกฝ่ายรู้ถึงการมีอยู่ของช่างเหล็กแซ่หยาง แม้หลิงชวนจะรู้สึกประหลาดใจบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับตกตะลึง เพราะตั้งแต่ครั้งอยู่ที่อำเภออวิ๋นหลาน กวนเฮ่อก็จำตัวตนของช่างเหล็กแซ่หยางได้แล้ว หากตั้งใจสืบเสาะ ย่อมต้องรู้ว่าช่างเหล็กแซ่หยางอยู่ข้างกายเขา
หลิงชวนค่อย ๆ วางถ้วยชาลง แล้วถามอีกว่า "เช่นนั้นเรื่องที่สองที่ท่านอาจารย์กล่าวคือสิ่งใด?"
อวิ๋นซูหลานค่อย ๆ คลี่ม้วนไม้ไผ่บนโต๊ะออก บนนั้นสลักด้วยอักษรจ้วนซูเก้าตัว——ฝึกตน ครองเรือน ปกครองรัฐ สร้างสันติใต้หล้า!
"แม่ทัพคิดว่า อักษรเก้าตัวนี้ควรตีความอย่างไร?" อวิ๋นซูหลานนัยน์ตาเป็นประกาย จ้องมองหลิงชวนพลางถาม
หลิงชวนทอดสายตานิ่งสงบลงบนอักษรจ้วนซูเก้าตัวที่เปี่ยมด้วยกลิ่นอายโบราณ ราวกับสัมผัสได้ถึงประวัติศาสตร์อันเงียบงันและศรัทธาของบัณฑิตนับไม่ถ้วนผ่านรอยพู่กันเหล่านั้น
ครู่หนึ่ง เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สบตาอันร้อนแรงของอวิ๋นซูหลาน เสียงเรียบเอ่ยว่า:
"ท่านอาจารย์ อักษรเก้าตัวนี้ถูกบัณฑิตทุกยุคสมัยยึดถือเป็นหลักชัย เสมือนทางลัดสู่ความสำเร็จ แต่ขอให้ข้าน้อยพูดตรง ๆ บางที...พวกเราล้วนอ่านลำดับและแก่นแท้ของมันผิดพลาด กระทั่งสับสนแก่นสารไขว้เขว!"
คิ้วหงอกของอวิ๋นซูหลานกระตุกเล็กน้อย แววตาวาบด้วยความประหลาดใจ แต่ก็มิได้ขัดจังหวะ เพียงพึมพำว่า "โอ้? ขอฟังรายละเอียด!" เขาครุ่นคิดถึงอักษรเก้าตัวนี้มาตลอดชีวิต ไม่เคยได้ยินข้อวินิจฉัยเช่นนี้มาก่อน