หลิงชวนนำเรื่องการข่มขวัญศัตรูภายนอกและหลอมจิตวิญญาณสร้างกระดูกเข้าไว้ในครรลองแห่งการปกครองบ้านเมือง ยิ่งทำให้เขารู้สึกราวกับมีแสงสว่างแล่นปราดเข้าสมอง
ในห้วงภวังค์ เขารู้สึกเหมือนย้อนกลับไปเมื่อสามสิบปีก่อน ณ เหตุการณ์บนสะพานผนึกมังกร ณ นครเทวะ วันที่เขานั่งนิ่งงัน คล้ายตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงลำแสงหนึ่ง ณ ปลายฟ้าอันไกลโพ้นที่นำทางให้เขาก้าวไป
เนิ่นนาน เขาจึงค่อย ๆ พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา น้ำเสียงสั่นเครือน้อยจนแทบจับไม่ได้ เอ่ยพึมพำว่า "น้ำประคองเรือได้ ก็ล่มเรือได้ ปกครองน้ำจึงจะบังคับเรือได้ ปกครองบ้านเมืองจึงจะสงบสุขแก่ราษฎร ราษฎรสงบจึงจะอบรมตนได้จริง ครอบครัวผาสุกได้จริง ใต้หล้าจึงจะสงบสุข และประเทศอันเข้มแข็งต้องบำรุงทั้งภายในและภายนอก ที่แท้นี่เองคือแก่นแท้ของคาถาสี่คำ!"
เขาเงยหน้าขึ้นทันที แววตาดั่งสายฟ้า จ้องตรงไปที่หลิงชวน ในแววตานั้นมิได้มีเพียงความชื่นชมอีกต่อไป แต่ยังแฝงไว้ซึ่งความเคารพยำเกรงยิ่งกว่าเดิม "วิสัยทัศน์ของแม่ทัพหยั่งลึกถึงอดีตปัจจุบัน ดังก้องสะเทือนเลื่อนลั่น! ผู้อาวุโส... ได้รับการสั่งสอนแล้ว!"
ณ ชั่วขณะนี้ บัณฑิตสกุลฉีซานผู้นี้ ซึ่งนามกระเดื่องไปทั่วแคว้น ดูเหมือนจะมองเห็นอีกหนทางหนึ่งบนร่างของหลิงชวน หนทางแห่งการปฏิบัติตามวิถีปราชญ์และสร้างสันติแก่ใต้หล้า หนทางที่ยิ่งใหญ่ ลุ่มลึก และยากลำบากกว่าเพียงการฝึกฝนศีลธรรมส่วนบุคคลยิ่งนัก
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากขึ้นอีกครั้งว่า "ฟังคำท่านคำเดียว ประเสริฐกว่าอ่านหนังสือหมื่นเล่ม แต่ผู้อาวุโสยังมีข้อข้องใจอยู่ประการหนึ่ง เกรงว่าควรถามหรือไม่ควรถาม!"
หลิงชวนวางถ้วยชา เอ่ยเป็นนัยว่า "ท่านอาจารย์ เชิญถามเถิด!"
"แม่ทัพมีวิสัยทัศน์และพลังใจเช่นนี้ มีแผนการวัดฟ้าประมาณดินในอก มือถือพลังกัมปนาทสะท้านฟ้า ผู้อาวุโสขอถามแม่ทัพ สิ่งที่เจ้ามุ่งมั่นแสวงหามาตลอดชีวิตคืออะไรกันแน่? คือการได้รับบรรดาศักดิ์เป็นโหวและอัครมหาเสนาบดี จารึกชื่อในประวัติศาสตร์? หรือ... ยังมีสิ่งอื่นที่ปรารถนา?"