"ท่านรอข้าอยู่หรือ?" หลิงชวนพิจารณาชายชราแล้วเอ่ยถาม
"ก็ประมาณนั้น!" บัณฑิตชรายิ้มบาง "หนึ่งก้านธูปก่อน ข้าพบสหายเก่าผู้หนึ่ง แต่ก็ส่งเขาไปแล้ว!"
แม้เส้นทางนี้จะเต็มไปด้วยภยันตราย ทุกคนจึงระมัดระวังตัว แต่ก็ไม่ถึงกับหวาดระแวงจนเกินเหตุ ประกอบกับหลิงชวนไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายจากอีกฝ่าย จึงตอบตกลง
"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น หลิงข้าคงต้องรบกวนแล้ว!" หลิงชวนลงจากหลังม้า ส่งบังเหียนให้ทหารคนสนิท แล้วก้าวยาวเข้าไปในโรงสุรา
เมื่อเห็นดังนั้น ชางอิงก็นำทหารคนสนิทกลุ่มหนึ่งเข้าไปในโรงสุราทันที เพียงแต่พวกเขาเพียงระวังตัว ไม่ได้มีพฤติกรรมอื่น แม้กระทั่งไม่ได้รบกวนแขกผู้อื่น
หลิงชวนตรงไปยังโต๊ะไม้ที่ดูเก่าคร่ำคร่านั้น หันไปยิ้มอย่างอบอุ่นแก่บัณฑิตชรา พลางทำมือเชิญ "ท่านอาจารย์ เชิญนั่ง!"
"ขอบคุณท่านแม่ทัพ!" บัณฑิตชราพนมมือคารวะตอบ กิริยาผ่อนคลาย ไม่มีความเกรงกลัวอย่างที่ชาวบ้านทั่วไปมีเมื่อเห็นขุนนาง เขาปัดแขนเสื้อแล้วนั่งลงตรงข้ามหลิงชวนอย่างเปิดเผย
หลิงชวนเห็นบนโต๊ะว่างเปล่า นอกจากม้วนไม้ไผ่เก่าที่ถูกคลึงจนเรียบลื่นม้วนนั้น จึงหันไปตะโกนบอกเจ้าของโรงน้ำชา "เถ้าแก่ ขอให้ช่วยยกน้ำชามาหนึ่งกา"
"อ้าว! ท่านแม่ทัพรอสักครู่ มาเดี๋ยวนี้!" เถ้าแก่รีบขานรับ มือไม้คล่องแคล่วชงชาดีที่สุดของร้าน แล้วหาแก้วชาที่ดูดีที่สุดมา 2 ใบ รีบยกมาเสิร์ฟ
หลิงชวนยกกาชา เทน้ำชาให้อีกฝ่ายด้วยตนเอง
บัณฑิตชราไม่ได้ปฏิเสธ เพียงยิ้มพลางใช้สองมือประคองแก้วอย่างคลุมเครือ กิริยาท่าทางเป็นธรรมชาติ แฝงไว้ด้วยท่าทีถ่อมตนที่ไม่เกรงกลัวและไม่ยโส