"เคร้ง!"
เสียงคมดาบกระทบดังสนั่น กระบี่ยาวในมือของคนรับใช้คนหนึ่งหักสะบั้นลง
ดาบปวงชนพุ่งต่อไปไม่ลดความแรง เฉือนลำคอของฝ่ายตรงข้ามราวกับหั่นเต้าหู้ ต้าหนิวไม่แม้แต่จะมองศพที่ล้มลงกับพื้น เขาเตะถีบคนรับใช้อีกคนที่ถือกระบองพุ่งเข้ามาล้มลง แล้วพลิกดาบฟันไปทางด้านข้าง
ทุกการเคลื่อนไหวลื่นไหลดุจสายน้ำ ไม่มีการเคลื่อนไหวที่เกินจำเป็นแม้แต่น้อย
"ฉับ!"
คมดาบนี้ผ่าจากไหล่ซ้าย ทะลุออกทางชายโครงขวา เชือดร่างของผู้นั้นออกเป็นสองส่วนตามแนวทแยง
เลือดสดพุ่งกระฉูด เครื่องในกระจายเกลื่อนพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอบอวลไปทั่ว
อีกด้านหนึ่ง แมลงวันและเมิ่งเจาก็ลงมือสังหารคนรับใช้ไปหลายคนติดต่อกัน
ฝีมือของพวกเขาอาจไม่โหดเหี้ยมเลือดสาดเท่าต้าหนิว แต่ก็ล้วนเป็นท่าไม้ตายเช่นกัน ไอ้พวกคนรับใช้ที่ปกติเอาแต่รังแกชาวบ้าน เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพชายแดนที่ผ่านการชุบตัวจากสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน พวกมันไม่มีแม้แต่แรงจะโต้กลับ ราวกับลูกแกะรอเชือด
เพียงชั่วพริบตา คนรับใช้เจ็ดแปดคนก็ล้มลงกับพื้น บางคนสลบไสล บางคนสิ้นใจไปแล้ว
ส่วนต้าหนิวทั้งสามคนนั้นไร้รอยขีดข่วน คราบเลือดบนตัวล้วนเป็นของศัตรู ภายใต้แสงตะวันช่างบาดตาเสียยิ่งนัก
พวกคนรับใช้มันจะไปรู้ได้อย่างไรว่า ข้อแตกต่างระหว่างทหารชั้นยอดของกองทัพชายแดนกับพวกนักเลงหัวไม้ในตลาดหาใช่พละกำลังที่เหนือกว่า หากแต่อยู่ที่ทักษะการสังหารซึ่งถูกขัดเกลาจากการต่อสู้เป็นตาย
โดยเฉพาะกองทัพชายแดนที่ผ่านการชโลมเลือดจากสงครามมาอย่างโชกโชน ไม่ว่าจะเป็นทักษะ ไอสังหาร หรือเจตจำนง ล้วนสามารถบดขยี้คนธรรมดาได้อย่างราบคาบ ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาถูกหล่อหลอมมาจากการสู้รบจริง เรียบง่ายแต่ทรงประสิทธิภาพ ไร้ซึ่งลีลาฟุ่มเฟือย