ม้าศึกสี่ตัววิ่งตรงไปทางจวนสกุลจาง
เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะรัวเร็ว ราวกับกำลังสะท้อนอารมณ์พลุ่งพล่านในใจของต้าหนิว
ต้าหนิวถือบังเหียนแน่น มือสั่นเล็กน้อย สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
เขาเอียงคอมองพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวลชัดเจนว่า "ท่านแม่ทัพ สกุลจางในอำเภอหย่งอันรากฐานหยั่งลึก เกี่ยวพันกับทางการแนบแน่น เกรงว่า..."
"เจ้าวางมือลงมือทำได้เลย!" หลิงชวนยังไม่ทันให้เขาพูดจบก็กล่าวแทรกขึ้นเสียงเด็ดขาด สายตาแน่วแน่มองไปเบื้องหน้า "ตราบใดไม่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ฟ้าถล่มข้าก็จะค้ำให้เจ้า!"
น้ำเสียงของหลิงชวนไม่ดัง แต่หนักหน่วงดุจภูเขา ทุกคำพูดกระแทกลงในอกของต้าหนิว ครั้งก่อนที่ออกจากหมาฟงโข่วมุ่งหน้าสู่อวิ๋นหลาน แม่ทัพทราบเรื่องของเขาแล้ว บอกว่าจะทวงความยุติธรรมให้
ตอนนั้นต้าหนิวคิดว่าเป็นเพียงคำพูดติดลม แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะลงมือช่วยเหลือตนเองจริง ๆ
สกุลจางแม้ไม่ใช่ตระกูลเก่าแก่ร้อยปี แต่ก็เป็นตระกูลใหญ่ที่ฝังรากลึกในท้องถิ่น
หลายปีมานี้ ข่มเหงชายฉุดหญิง ยึดครองไร่นา ทำร้ายผู้คนถึงตายไม่ใช่เรื่องแปลก
ที่อยู่รอดปลอดภัยได้ก็เพราะใช้เงินทองปิดปากขุนนางท้องถิ่น ดูแลเส้นสายไว้มิดชิด
จวนจางตั้งอยู่ใจกลางเมือง ติดถนนใหญ่ ประตูใหญ่ทาด้วยชาดแดงสูงราวหนึ่งจ้าง สะดุดตาใต้แสงอาทิตย์ หน้าประตูมีสิงโตหินสองตัวอ้าปากเขี้ยวขาว ราวกับอวดอำนาจเจ้าของให้ผู้คนที่ผ่านไปมาดู
คณะของหลิงชวนมาถึงหน้าประตู ยามสองคนแข็งแกร่งก็ยืดอกขึ้นทันที มือกุมกระบองที่เอว สองคนนี้ต่อให้ตายต้าหนิวก็จำได้ดี คือคนรับใช้ของสกุลจาง และเป็นหมาป่าผู้ซื่อสัตย์ใต้บังคับบัญชาของจางขุย