แม้ตอนนี้ทั้งสามคนจะได้เป็นนายกองแล้ว แต่พวกเก่าของหน่วยทหารคนสนิทก็ยังคุ้นเคยกับการเรียกแมลงวันว่าหัวหน้าหน่วย นี่เป็นความเข้าอกเข้าใจอีกทั้งยังเป็นการยอมรับ
แรกเริ่มฝีมือส่วนตัวของแมลงวันเทียบกับรองหัวหน้าหน่วยอย่างเมิ่งเจาและเสิ่นเจวี๋ยไม่ได้เลย ทว่าสายตา การจัดการ และความสามารถในการปรับตัวตามสถานการณ์ของเขากลับเป็นสิ่งที่ทั้งคู่เทียบไม่ถึง
ที่สำคัญกว่านั้น แมลงวันทุ่มเทฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ในความทรงจำของหลิงชวน มีเพียงอวี๋เชิงคนเดียวเทียบชั้นกับเขาได้ เป็นความทรหดบ้าบิ่นเช่นนี้เองที่ทำให้เขาได้รับความเคารพจากทุกผู้ทุกคน ฝีมือก็ทะยานสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด
เห็นทั้งสองพูดคุยหัวเราะ ไม่เห็นตนอยู่ในสายตาสักนิด องครักษ์สองคนก็เดือดดาลหนัก ร่างพุ่งเข้าใส่ฉับพลัน แสงกระบี่สาดซัดดั่งแพรพรรณรายตรงเข้าหาแมลงวัน คมวายุตวัดก้องกังวานผ่าลงมายังเมิ่งเจา
“มาได้เหมาะ!” แมลงวันแผดเสียงเยียบเย็น กระบี่ในมือตวัตปัด สะบัดปัดป้องกระบี่ที่แทงเข้ามาได้อย่างแม่นยำ เกิดเป็นเสียงโลหะประสานดังกังวานใส
องครักษ์ผู้นั้นอึ้งตะลึง แน่นอนว่าไม่คิดเลยว่ากระบวนท่าของอีกฝ่ายจะถึงขั้นคมคายถึงเพียงนี้
เขาฉวยโอกาสควงกระบี่คลี่บานดอกกระบี่ ปลายกระบี่สั่นสะท้านราวอสรพิษแลบลิ้น บุกจู่โจมอีกครั้ง กระบวนท่างดงามอ่อนช้อยแต่แลดูเยิ่นเย้อเกินไปหน่อย
“ท่าดอกไม้!” แมลงวันหัวเราะเย้ย คมกระบี่พลันเปลี่ยนเป็นกร้าวแกร่งเรียบง่าย
“ให้เจ้าเห็นเสียบ้างว่าอะไรคือกระบวนท่าสังหาร!” แมลงวันตวัดกระบี่ออกไปคราหนึ่ง พุ่งตรงเข้าหาจุดตาย ไร้สีสันฟุ่มเฟือยใดๆ
องครักษ์ผู้นั้นใจสะท้านหวาด แม้ในชั่วพริบตาแรกจะทุ่มสุดแรงเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง แต่บ่าก็ยังหลีกไม่พ้นทั้งหมด ถูกคมกระบี่กรีดเป็นแผลเหวอะลึกถึงกระดูก เลือดสดไหลทะลักทันที