แม้จะไม่แน่ใจในท่าทีของแม่ทัพใหญ่ และไม่รู้ว่าจะมีกองหนุนมาหรือไม่ แต่ดูจากตอนนี้ เขาเดิมพันถูกแล้ว!
อีกทั้งเขายังคาดเดาว่า ต่อให้แม่ทัพใหญ่ยอมส่งกำลังมาช่วย ก็ไม่มีทางบุกเข้าสู่ทุ่งหญ้าถ่าลาลึกเด็ดขาด
พูดอีกอย่างคือ เส้นทางครึ่งแรกต้องพึ่งตัวเองล้วน ๆ มีเพียงทำให้แม่ทัพใหญ่เห็นความหวังสำเร็จ จึงจะยื่นมือช่วยเหลือ หากตั้งแต่แรกติดหล่มในคอกม้าถ่าลา ชายแดนเหนือไม่มีทางส่งกำลังมาช่วยแน่
ในฐานะผู้บัญชาการสูงสุดของทั้งทัพ แม่ทัพใหญ่ย่อมต้องพิจารณาภาพรวมทั้งหมด มิใช่ยึดติดกับผลได้เสียของเมืองเดียวหรือจุดเดียว หรือความสำเร็จล้มเหลวของใครคนใดคนหนึ่งหรือการศึกเพียงคราเดียว
“เจ้ากำลังคิดว่า เหตุใดข้าไม่ฉวยโอกาสกวาดล้างทหารม้าหมื่นนายของปั๋วเอ่อซู่?” หยางจิ้นฉีหันมามองหลิงชวน ถามขึ้นทันใด
หลิงชวนยิ้มบาง ตอบว่า “ท่านแม่ทัพไม่ได้สั่งไล่ตามเต็มกำลัง ย่อมต้องมีเหตุผล!”
“โอ้?” หยางจิ้นฉีแปลกใจเล็กน้อย “เช่นนั้นเจ้าลองว่ามา เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?”
หลิงชวนครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างมั่นใจ “ตามที่ข้าคาด เหตุผลคงไม่พ้นสามประการ หนึ่ง แม่ทัพใหญ่ไม่ได้ออกคำสั่งให้เปิดศึก หรือพูดอีกอย่างคือ กองทัพฝ่ายเหนือยังไม่ได้เตรียมพร้อมรบเต็มกำลังในตอนนี้!”
เขาแอบเหลือบมองหยางจิ้นฉีก่อนกล่าวต่อ “สอง ทหารม้าหลงขุยเป็นกองกำลังเกราะหนัก ปะทะกับทหารม้าเบาของปั๋วเอ่อซู่ ต่างมีจุดเด่นจุดด้อย หากสู้ตายกันจริง ๆ ทหารม้าหลงขุยย่อมได้เปรียบกว่า แต่หากอีกฝ่ายตั้งใจหนี ทหารม้าหลงขุยคงไล่ตามทันได้ยาก หากปั๋วเอ่อซู่ใช้กลยุทธ์ ‘ว่าวล่อ’ รอให้ม้าศึกของทหารม้าหลงขุยหมดแรงแล้ววกกลับมาสวน ผลลัพธ์จะเกินรับมือ!”