ยามนี้ โห่วลี่โผ ได้แปรเปลี่ยนเป็นลานประหารเลือดอย่างสมบูรณ์แล้ว
พร้อมกับการล้มลงของธงแม่ทัพใหญ่และการหลบหนีของอู้เลี่ย เศษเสี้ยวเจตจำนงการต่อต้านสุดท้ายของทหารหูเจี๋ยที่เหลืออยู่ก็พังทลายสิ้นเชิง สิ่งที่รอคอยพวกเขา คือการสังหารอันไร้ปรานี
หนึ่งชั่วยามต่อมา การต่อสู้สิ้นสุดลงอย่างราบคาบ
แสงสนธยาสาดส่องลงบนโห่วลี่โผ สะท้อนภาพศพเกลื่อนกลาดและโลหิตไหลนองดั่งแม่น้ำ อันเป็นทัศนียภาพน่าอนาถ
ทหารม้าหูเจี๋ยกว่าสี่พันนายถูกทิ้งไว้บนแผ่นดินแปลกถิ่นแห่งนี้ชั่วนิรันดร์ มีเพียงอู้เลี่ยและกองทหารคนสนิทของเขาเป็นส่วนน้อยที่หนีรอดไปได้อย่างหวุดหวิด
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นไหม้คละคลุ้งน่าขย้อน เสียงร่ำไห้ของทหารเจ็บดังระลอกแล้วพลันเงียบหายไปอย่างรวดเร็ว
ทหารของกองทัพอวิ๋นโจวเดินฝ่าผ่านสมรภูมิด้วยสีหน้าเฉยชา เริ่มทำการกวาดล้างสนามรบตามหน้าที่ ซ้ำเติมศัตรูที่ยังไม่ตาย เก็บกู้ลูกธนู และรวบรวมสิ่งของมีค่าจากสมรภูมิ
หลิงชวนหยุดม้าอยู่บนสันเขางูเขียว สีหน้าเรียบเฉยมองลงมายังห้วงมรณะที่เขาก่อขึ้นด้วยน้ำมือตนเอง
บนใบหน้าเขามิได้ปรากฏความยินดีในชัยชนะมากนัก กลับมีเงามืดแห่งความหนักอึ้งปกคลุม สายตากวาดมองเหล่าทหารที่กำลังเก็บกวาดสมรภูมิ เอ่ยถามเสียงทุ้มว่า “สรุปความสูญเสียจากการศึกออกมาแล้วหรือยัง เราสูญเสียพี่น้องไปเท่าใด”
“เพิ่งนับรวมเสร็จเมื่อครู่!” เสียงของแมลงวันก็ทุ้มต่ำไม่แพ้กัน แฝงไว้ด้วยสะอื้นที่ยากจะสังเกต “ศึกครั้งนี้ ทัพเราสิ้นชีพในสนามรบรวมสองร้อยเก้าสิบเจ็ดนาย บาดเจ็บเกินห้าร้อย!”