ยามเม่า
ฟ้าด้านตะวันออกเพิ่งแต้มสีขาวจาง ทุ่งหญ้าถ่าลาจมอยู่ในความเงียบสงัดอันศักดิ์สิทธิ์ ราวกับสรรพสิ่งต่างกลั้นลมหายใจรอคอยการสวมมงกุฎจากแสงอรุณแรก
ร่างของเฉาหลู่ตั้งตรงดั่งเสาผูกม้าหน้าเต็นท์ ทว่าหนังตากลับหนักอึ้งราวถ่วงด้วยตะกั่ว เขายืนหยัดอยู่หน้าเตียงนอน ทำหน้าที่อารักขาให้หญิงสาวบนเตียง กล้ามเนื้อทุกมัดต่างร่ำร้องความเหนื่อยล้า
ท่วงท่ายามหลับของนางไร้การควบคุม ปราศจากความสำรวม ผ้าห่มขนแกะถูกนางถีบจนกระจัดกระจาย ไหล่กลมผ่อง เอวคอดกิ่ว หรือแม้แต่เรียวขายาว มักเผยออกสู่สายลมเย็นอย่างไม่ทันระวัง
นางพลิกกายอีกหน หันมานอนตะแคงข้าง ชายโครงอวบอิ่มภายใต้การบีบอัดวาดเส้นโค้งสะเทือนใจ แทบจะหลุดพ้นพันธนาการของอาภรณ์แนบเนื้อ
ลูกกระเดือกเฉาหลู่กระตุกวูบ กลืนน้ำลายอย่างฝืดฝืน
แม้จะแน่ใจว่าอีกฝ่ายหลับลึกแล้ว แต่เหตุผลกลับตักเตือนเขาว่า จักษุยลสตรีอย่าอาจล่วงเกิน ทว่าสายตาไร้ศักดิ์ศรีนั้นกลับถูกชักนำด้วยเส้นไหมไร้รูป ดึงรั้งให้เลื่อนไหลสู่เรือนร่างยั่วยวนยิ่งภายใต้แสงสลัวครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างควบคุมไม่ได้
กลางกระโจมทหาร ตะเกียงเขาสัตว์ส่องเปลวไฟกระเพื่อมรุนแรงสองสามที สุดท้ายก็ดับวูบพร้อมเสียง 'พรึบ' ควันเขียวขจีเส้นสุดท้ายลอยละล่องสูญสิ้น ความมืดกลืนกินทุกสิ่งในกระโจมจนหมดสิ้น
เฉาหลู่ลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายตัดสินใจคลำทางไปเติมน้ำมันในความมืด แต่น่าเสียดายที่ยืนนานทำให้ขาทั้งสองชาแข็ง ก้าวสะดุดเซ 'โครม' หนึ่งดัง ชนโต๊ะเตี้ยข้าง ๆ ล้มคว่ำ