ทว่าสิ่งที่เขาคิดไม่ตกก็คือ ตัวเขาเองหรือแม้กระทั่งเผ่าโหรวหรานที่กำลังตกต่ำลงทุกขณะ แท้จริงแล้วมีสิ่งใดที่ทำให้พระองค์ถึงกับต้องวางแผนชักใยถึงเพียงนี้ในเมื่อนางคือองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ และเป็นน้องสาวของข่าน? สิ่งที่นางปรารถนาคืออะไรกันแน่?
ผลประโยชน์มหาศาลอยู่ตรงหน้า ทว่าเขาในฐานะองค์ชายแห่งโหรวหราน ต้องแบกรับภาระความเป็นความตายของทั้งเผ่า จะเป็นคนบุ่มบ่ามที่ถูกเล่ห์กลของสตรีและอำนาจลาภยศมอมเมาได้ง่ายดายเช่นนั้นได้อย่างไร?
เขาไม่อาจทำเช่นนั้น และไม่กล้าเอาอนาคตของทั้งเผ่าไปเดิมพันในการพนันครั้งใหญ่นี้เช่นกัน
“ฮือ... ฮือ...”
ในขณะนั้นเอง เสียงแตรศึกที่ทุ้มต่ำและโหยหวนพลันดังขึ้นทำลายความเงียบงันของทุ่งหญ้า ดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายจากขุมนรก เสียงหนึ่งดังกระชั้นกว่าอีกเสียงหนึ่ง มันคือสัญญาณแจ้งเหตุขั้นสูงสุดว่าข้าศึกเข้าโจมตี!
สีหน้าของฉาวลวี่พลันเปลี่ยนไป ห้วงความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดถูกขจัดปัดเป่าไปในชั่วพริบตา สัญชาตญาณนักรบเข้ายึดครองร่างในทันใด
“องค์หญิงประทับอยู่ที่นี่ ห้ามออกมาโดยเด็ดขาด!” เขาคว้าดาบคู่ใจ น้ำเสียงรีบเร่งและไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง ถึงขนาดไม่มีเวลาคำนับ แล้วหันหลังวิ่งออกจากกระโจมไป
บังเอิญในตอนนั้น องครักษ์คู่ใจทั้งสองขององค์หญิงก็ได้ยินเสียงจึงรีบเข้ามาในกระโจม
“อารักขาองค์หญิง!” ฉาวลวี่สั่งเสียกับทั้งสองคน ก่อนเงาร่างจะหายวับไปนอกประตูกระโจม
ทหารคนสนิทนายหนึ่งวิ่งหอบเข้ามาหา ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด “ท่านแม่ทัพ! ทางใต้มีกองทหารม้าไม่ปรากฏนามกำลังมุ่งหน้ามาสังหารที่ค่าย!”
“กี่คน? มาจากไหน?” ฉาวลวี่ถามเสียงกร้าวพลางสาวเท้ากว้างใหญ่ไพศาลมุ่งไปยังกำแพงด้านใต้ของค่าย