ทว่า สิ่งที่ตอบรับเขาคือเกาทัณฑ์มรณะลูกหนึ่งที่หมุนคว้างมาจากม่านราตรี!
“ฉึก!”
เกาทัณฑ์เหล็กฉีกอากาศ ทะลวงลำคอเขาในชั่วพริบตา ยามลับคนนั้นทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้สั้น ๆ ก่อนร่างจะทรุดลงแน่นิ่ง
ขณะที่ศพล้มลง ราวกับไปแตะต้องสวิตช์ลับที่มองไม่เห็น
วินาทีต่อมา ห่าฝนเกาทัณฑ์มฤตยูดั่งภัยตั๊กแตนถาโถมจากทุกทิศทุกทางของค่ายทหาร!
ลูกธนูทะลวงเกราะที่ทำขึ้นเป็นพิเศษนับไม่ถ้วนส่งเสียงหวีดหวิวเสียดแทงแก้วหู ทะลุผ้าสักหลาดบางของกระโจม ปักใส่ร่างที่กำลังหลับใหล หรือปักบนรถขนสัมภาระ เกิดเสียง ‘ตุบ ๆ’ ทึบต่ำ
“ข้าศึกบุก!” ในที่สุด เสียงตะโกนก็ดังขึ้นทั่วค่าย เสียงหวาดกลัวขัดจังหวะเสียงกรนระงม อีกทั้งฉีกทำลายความเงียบสงัดของรัตติกาล
แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว!
หลังระดมยิงสามชุด คันธนูของทุกคนขึ้นเต็มแรงแต่ยังไม่ปล่อยลูกธนู กระโจมพลันสั่นไหว ร่างเงาจำนวนมากวิ่งกรูออกมาอย่างลนลาน
ทว่า สิ่งที่รอพวกเขาอยู่คือเกาทัณฑ์เหล็กอันเย็นเยียบ พวกทหารหูเจี๋ยแทบจะถูกยิงทันทีที่โผล่หัว หลายคนยังไม่ทันเห็นหน้าศัตรูก็สิ้นใจเสียแล้ว
“ตั้งขบวน ป้องกันข้าศึก!”
ในเวลานี้เอง เสียงตวาดดังลั่นกลางค่าย เห็นได้ชัดว่านายทหารของกองลาดตระเวนนี้ตอบสนองแล้ว
ทว่า เมื่อเผชิญห่าฝนเกาทัณฑ์ที่ยิงมาจากทุกทิศ พวกเขายากจะตั้งแนวป้องกันได้ อีกทั้งพวกเขาเป็นทหารม้าเบาลาดตระเวน ภารกิจหลักคือการลาดตระเวน ในค่ายไม่มีเครื่องป้องกันอย่างโล่ ต้องอาศัยกระโจมเป็นที่กำบัง