เงินหนึ่งพันตำลึง แบ่งให้สามร้อยคนของอู้เปียว แม้เฉลี่ยแล้วคนละเพียงสามตำลึง แต่ก็ไม่ใช่น้อยแล้ว ที่สำคัญคือ นี่คือท่าทีที่หลิงชวนแสดงให้พวกเขา ทำให้ทุกคนรู้สึกดีขึ้นมาก
แน่นอน หลิงชวนไม่เพียงแจกเงินให้อู้เปียว ช่างเหล็กช่างไม้ทั้งหมด เขาก็แจกเงินให้ทั้งหมดเช่นกัน
เมื่อมองหีบเงินสองใบใหญ่ตรงหน้า จูอู่ก็รู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง เพราะตอนที่ท่านแม่ทัพยกทัพไป ตนเคยไปหาเขา ถามว่าเหตุใดจึงไม่นำอู้เปียวออกรบ หลิงชวนตบบ่าเขา มอบภารกิจสองอย่าง
หนึ่งคือดูแลบ้านให้ดี สองคือหากพวกเขาสังเวยชีวิตในสนามรบ ก็จงเก็บศพพวกเขาด้วย!
โชคดีที่ท่านแม่ทัพนำทัพกลับมาอย่างมีชัย ทว่าเขากลับดูแลบ้านไม่ดี ฮูหยินถูกลอบสังหาร แม้สุดท้ายจะไม่เป็นอันตราย แต่ก็ต้องเสียพี่น้องไปกว่ายี่สิบนาย ต่อให้ภายหลังท่านแม่ทัพไม่ได้เอาเรื่อง แต่ตัวเขาเองกลับเก็บมาคิดตลอด
"จางเหยา แบ่งส่วนของข้าให้ครอบครัวพี่น้องที่ตายไปเถอะ!" จูอู่เอ่ยเสียงเข้ม
รองเปียวฉ่างจางเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "นับส่วนของข้าเข้าไปด้วย!"
หลิวเยี่ยนเข้าใจความนัยของทั้งสองดี จึงกล่าวว่า "พวกท่านไม่ต้องกังวล ไม่ว่าจะเป็นพี่น้องอู้เปียวที่เสียชีวิตก่อนหน้านี้ หรือสหายร่วมรบที่พลีชีพนอกด่านครั้งนี้ นอกจากเงินชดเชยที่สกุลเจี๋ยตู้มอบให้แล้ว ท่านแม่ทัพก็ได้มอบเงินปลอบขวัญให้ครอบครัวพวกเขาไว้ส่วนหนึ่งด้วย!"
ได้ยินคำนี้ ทั้งสองก็ยิ่งรู้สึกตื้นตันใจ