"เรื่องใดในใต้หล้าที่เจ้ายังไม่กล้าทำอีก?" เยี่ยซือเจินเอ่ยอย่างจนใจ
หลิงชวนหัวเราะแห้ง ๆ ถามว่า "ท่านแม่ทัพใหญ่โกรธมากหรือ?"
เยี่ยซือเจินถลึงตาใส่เขา ตอบว่า "โกรธ? ท่านแม่ทัพใหญ่สั่งตัดหัวเจ้าเสียเดี๋ยวนั้น!"
"แต่ถูกท่านแม่ทัพเฒ่าลู่ค้ำหัวไว้ได้!" เขารีบเสริมอีกประโยค
เห็นหลิงชวนอมยิ้มมุมปาก เยี่ยซือเจินก็ถลึงตาใส่อีกครั้ง กล่าวว่า "เจ้าอย่าเพิ่งย่ามใจ กำหนดการไปนครเทวะในอีกสามเดือน เจ้าควรกลับมาให้ข้าเห็นเป็นดี!"
"ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ข้าเป็นคนอาภัพ ตั้งแต่สามขวบ หมอดูยังทำนายว่าข้าจะมีเคราะห์อีกเมื่ออายุร้อยยี่สิบปีเลย!" หลิงชวนหัวเราะ
"สุสานถูกขุดหรือ?" เยี่ยซือเจินกลอกตาใส่ ถาม
หลิงชวน "……"
เยี่ยซือเจินจึงยกถ้วยชาขึ้นจิบ เอ่ยถามว่า "เจ้าจะเดินทางไปรับตำแหน่งที่อวิ๋นโจวเมื่อใด?"
"กำลังเก็บข้าวของอยู่ คาดว่าสองสามวันนี้ก็ออกเดินทางแล้ว!" หลิงชวนตอบ
เยี่ยซือเจินล้วงเอารายชื่อออกมาจากแขนเสื้อ กล่าวว่า "นี่คือรายชื่อกำลังพลและแม่ทัพนายกองประจำอำเภอต่าง ๆ ในอวิ๋นโจว คนที่ถูกขีดฆ่าคือแม่ทัพที่ชุยสิงเจี่ยนพาไปจิ้งโจว!"
หลิงชวนรับรายชื่อมาดูผ่าน ๆ ก็เก็บรักษาอย่างดี
"ท่านอาจารย์ทราบหรือไม่ ในเขตอวิ๋นโจวนอกจากอวิ๋นหลานแล้ว ยังมีที่ใดมีแร่เหล็กอีก?" หลิงชวนถาม
เยี่ยซือเจินนัยน์ตาเป็นประกาย ถามว่า "ไอ้หนู เจ้าครองเหมืองแร่เหล็กอวิ๋นหลานแล้วยังไม่พออีกหรือ?"
"ท่านอาจารย์ไม่รู้ความจริงบางประการ!" หลิงชวนถอนหายใจยาว กล่าวว่า "ข้าเองก็ทำเพื่อกองทัพฝ่ายเหนือของเรา ท่านลองคิดดู การตีหลอมยุทธภัณฑ์ หัวธนู เกือกม้า โกลน ล้วนต้องใช้แร่เหล็ก แต่ก่อนมีแค่ทหารสองพันนายที่อวิ๋นหลานก็พอถูไถไปได้ แต่ตอนนี้ทั้งกองทัพอวิ๋นโจวมีถึงห้าหมื่นนาย อาศัยเหมืองเหล็กเพียงแห่งเดียว ไม่เพียงพอเลย!"