“เวลาล่วงเลยมามากแล้ว ผู้น้อยต้องขอตัวออกเดินทาง!” หลิงชวนลุกขึ้นประสานมือคำนับ
อวิ๋นซูหลานตอบคำนับ ส่งสายตามองเขากระโดดขึ้นม้า
เมื่อขบวนรถเคลื่อนผ่าน รถม้าหลังคาผ้าใบสีเขียวที่ดูเรียบๆ ไม่สะดุดตาคันหนึ่งแล่นผ่านไป สายตาของอวิ๋นซูหลานพลันจับจ้องไปที่บุรุษชุดคลุมเขียวผู้หนึ่งซึ่งพิงเสาแสร้งหลับอยู่บนรถม้า
ช่างเหล็กแซ่หยางที่หลับตาพักผ่อนมาโดยตลอดลืมตาขึ้นทันใด แววตาดุจสายฟ้าแลบเย็นเยียบสองสายพุ่งประสาน สี่ตาสบกัน การประมือเงียบงันปะทุในอากาศ
ครู่หนึ่ง อวิ๋นซูหลานค่อยๆ ประสานมือ คารวะอย่างเคร่งขรึม ผู้อาวุโสในรถปรือตาลงเล็กน้อยแล้วหลับตาลงอีก ทุกอย่างชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ยวาจา
ขบวนรถเคลื่อนห่างออกไปเรื่อยๆ ฝุ่นจางๆ ลอยคลุ้ง
แต่อวิ๋นซูหลานยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ทันใดนั้นยกสองนิ้วขึ้นดุจกระบี่ ชี้ไปที่ม้วนไม้ไผ่คลี่บนโต๊ะ ตวัดกลางอากาศ
เสียงฉี่ๆ เบาๆ เศษไม้ไผ่ปลิวกระจัดกระจาย ตรงที่ว่างมีตัวอักษรฝังลึกปรากฏขึ้นทีละตัว แม่นยำคือสี่ประโยคดังสายฟ้าฟาดผืนพิภพ เพียงแต่เขาเรียกขานมันว่า “คติสี่ประการแห่งจักรวาล” :
สร้างจิตวิญญาณให้แก่ฟ้าดิน!
สร้างหลักชัยให้แก่ปวงประชา!
สืบทอดวิชาสิ้นสูญแห่งบูรพาจารย์!
เพื่อหมื่นชั่วกาล——เปิดศานติ!
เมื่อตัวสุดท้ายร่วงลง เขาสะบัดชายแขนเสื้อกวาดเศษไม้ไผ่ออกไปจนสิ้น ค่อยๆ ม้วนไม้ไผ่ขึ้น การกระทำนั้นเคร่งขรึมจนเกือบจะเป็นความศรัทธาเลื่อมใส
จากนั้น เขาควักเหรียญทองแดงขัดจนขึ้นเงาเป็นสิบเหรียญออกมาจากถุงเงินแฟบๆ วางเรียงเป็นแถวบนโต๊ะ
แหงนหน้าหัวเราะดังสามครั้ง ระหว่างที่ชายคลุมสะบัดพลิ้ว ร่างก็ลับหายไปไกลแล้ว เหลือเพียงเสียงหัวเราะก้องกังวานในท้องทุ่ง กังวานเนิ่นนานไม่จางหาย