“พอได้แล้ว พอได้แล้ว หัวเราะกันต่อไป คุณหนูชุ่ยฮวาของพวกเราคราวหน้าคงไม่กล้าใส่เกราะใหม่แล้วจริง ๆ!” หลิงชวนยิ้มพลางหยุดการล้อเลียนของทุกคน จากนั้นก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จึงสั่งอวี๋เล่อว่า “ไป นำของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ให้เสี่ยวเป่ยมาที่นี่!”
“รับคำสั่ง!” อวี๋เล่อหัวเราะร่าพุ่งตัวไปยังคอกม้าอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวก็จูงม้าแคระตัวน้อยน่ารักเดินเข้ามา
ม้าแคระตัวนี้มีขนสีขาวปลอดตลอดทั้งตัว ขนเรียบเป็นมันเงาดั่งแพรไหม แผงคอบนลำคอถูกเล็มอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ดวงตากลมโตคู่หนึ่งอ่อนโยนและดูปราดเปรียว ดึงดูดสายตาทุกคนได้ในชั่วพริบตา
ซูหลีเองก็เพิ่งเคยเห็นม้าแคระที่น่ารักเช่นนี้เป็นครั้งแรก ดวงตาเผยแววชื่นชอบออกมา
เสี่ยวเป่ยยิ่งส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจดีใจ พุ่งเข้าไปอยู่หน้าม้าตัวน้อยทันที อยากจะลูบแต่ก็ไม่กล้า แหงนหน้ามองหลิงชวน ดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังอย่างเหลือเชื่อ “ท่านอา! นี่ นี่เป็นพาหนะที่ท่านให้ข้าหรือ?”
“ใช่แล้ว ชอบไหม? ต่อไปนี้มันจะเป็นพาหนะส่วนตัวของเจ้า!” หลิงชวนยิ้มพยักหน้า
“ชอบ! ชอบมากเลย! ขอบคุณท่านอา!” เสี่ยวเป่ยดีใจจนแทบกระโดดตัวลอย ยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง ลูบไล้ที่ลำคอของม้าตัวน้อยเบา ๆ
ม้าตัวน้อยเองก็ดูจะชื่นชอบเจ้าของใหม่นี้เป็นอย่างมาก มันก้มศีรษะลงอย่างสนิทสนมมาคลอเคลียแก้มของเสี่ยวเป่ย สองสิ่งมีชีวิตน้อยนี้ ช่างน่าเอ็นดูน่าหยิกไม่ต่างกัน
วันนี้ ไม่เพียงแต่ได้เกราะที่เฝ้าฝันถึงมาครอง ยังได้พาหนะมาโดยไม่คาดคิดอีกด้วย รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวเป่ยเจิดจ้าดุจดั่งแสงอรุณ ความสุขในใจแทบจะเอ่อล้นออกมา
เมื่อวานตอนบ่าย หลิงชวนได้สั่งคนให้ทำอานม้าขนาดเล็กอย่างประณีตขึ้นมาหนึ่งชิ้น เสี่ยวเป่ยรอไม่ไหวที่จะขึ้นขี่อานม้าทันที