หลิงชวนรู้สึกเพียงว่าทันเถียนใกล้จะถูกดันจนระเบิด ฉีกขาดและบดขยี้… ความทุกข์ทรมานก้าวข้ามขีดจำกัดของร่างกาย ตรงสู่ส่วนลึกของวิญญาณ
เขาเส้นเอ็นที่ขมับปูดโปน ลูกตาฉาบไปด้วยเส้นเลือด กระดูกทั่วร่างดังกรอบแกรบ ในปากเต็มไปด้วยรสคาวเลือดจากปลายลิ้นที่กัด อาศัยเพียงความหัวดื้อไม่ยอมแพ้ประคองไว้
ช่างเหล็กแซ่หยางสีหน้าสงบขรึม แววตาเฉียบขาด ทว่ามือขวาที่เรียวสองนิ้วประสานมั่นคงดั่งแผ่นหิน กดอยู่กลางอากาศตรงตำแหน่งทันเถียนของหลิงชวน ปลายนิ้วมีเจตจำนงกระบี่ไร้รูปเชื่อมโยงกันแน่นแฟ้น
ปราณกระบี่ชีวิตหนึ่งเส้นนั้น ภายใต้การบงการอันล้ำเลอของเขา ราวกับมีญาณดั่งมังกรเที่ยวแหวกว่าย บางคราต้องฟ้าคำรามคาดโทษ บังคับกดทับเจตสังหารอันเกรี้ยวกราด บางครากลับพลิ้วไหวอ่อนโยนดุจเส้นไหม นำทางปราณแท้อันกลมกล่อมอย่างระมัดระวัง
ส่วนใหญ่จะวิ่งสอดไปมาระหว่างสองสิ่งนั้น ราวกับสอดด้ายเข้าเข็ม ประสานสองพลังที่เป็นศัตรูคู่อาฆาตด้วยความยากเย็น และค่อยๆ สลักปราณกระบี่แก่นเกิดที่ละเอียดยิ่งของตนลงไปทีละนิด
กระบวนการเสี่ยงอันตรายเกินร้าย กี่ชั่วขณะก็ล้วนดั่งเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง
ช่างเหล็กแซ่หยางรวมสมาธิจิตถึงขีดสุด ควบคุมพลังที่ต้องการความละเอียดละออ แค่ผิดพลาดเพียงน้อย ถังปราณของหลิงชวนก็จะถูกบดขยี้เป็นเสี่ยงๆ
ความทรมานที่หลิงชวนต้องแบกรับก็พาให้พวยพุ่งถึงจุดสูงสุดด้วยเช่นกัน ภายในร่างบางคราราวกับตกสู่ธารน้ำแข็ง หนาวเย็นจับขั้วกระดูก บางครากลับราวกับตกอยู่กลางเพลิงทะเล ร้อนระอุเผาจนผิวพอง ร้อนหนาวสลับกัน ฉีกดึงและพองดันดำเนินควบคู่ เกือบจะทำลายเจตจำนงของเขาทิ้งสิ้น