"ภรรยาอย่าได้กังวล หาได้มีศึกสงครามอันใดไม่ เพียงแต่ข้าเตรียมจะไปยังนอกด่านสักครา เพื่อนำม้าศึกมาให้กองทัพอวิ๋นโจวของเราสักหน่อย!" หลิงชวนกล่าวพลางยิ้ม
ซูหลีพยักหน้า ทว่ายังมิอาจปกปิดความหวาดวิตกในแววตา นางเอ่ยว่า "สามีจงทำไปตามสบายเถิด ขอเพียงระวังรักษาตัวให้ดี กิจธุระทางอวิ๋นโจวนี้ ตัวข้าจัดการเองได้!"
หลิงชวนพยักหน้ากล่าวว่า "ภรรยาจงรีบส่งมอบงานในมือให้คนที่ไว้ใจได้โดยเร็ว เพราะอีกหนึ่งเดือน เราจะต้องออกเดินทางไปนครเทวะกันแล้ว กิจการทางนี้ยังต้องดำเนินต่อไป!"
สีหน้าซูหลีเคร่งขรึมลง แววตาฉายแวบแห่งความเจ็บปวดและหวาดหวั่น บาดแผลเปื้อนเลือดนั้นถูกเปิดออกอีกครั้ง
ในหัวไม่อาจห้ามใจให้หวนนึกถึงภาพโศกนาฏกรรมที่ตระกูลซูถูกประหารทั้งตระกูล ร่างทั้งร่างพลันสั่นสะท้านเกินควบคุม
"สามี... เสี่ยวหลีไม่อยากกลับไป..."
หลิงชวนโอบนางเข้ามาในอ้อมแขน กล่าวเสียงอ่อนโยนว่า "อย่ากลัวไปเลย ทุกอย่างมีข้าอยู่ที่นี่!"
เขาเข้าใจดีกว่าใคร ว่านั่นคือบาดแผลในใจของซูหลี หรืออาจเป็นบาดแผลที่ไม่มีวันสมานได้สนิท แต่เขาก็ยิ่งเข้าใจว่า บางเรื่องต้องเผชิญหน้า มิเช่นนั้นบาดแผลนั้นก็จะเอ่อเลือดอยู่ร่ำไป
"วันฉงหยาง กลับไปเยี่ยมพ่อแม่กันเถิด จุดธูปให้ท่านด้วย" หลิงชวนกล่าวเบาๆ
"สิ่งที่เสี่ยวหลีกังวลคือ สถานะของข้าจะนำความเดือดร้อนมาสู่สามี!" ซูหลีมองเขา แววตาพรั่งพรูความกังวลยิ่งกว่าเดิม
นางรู้ดีว่า หลิงชวนรับราชโองการกลับนครเทวะเพื่อร่วมพิธีรับพระราชทานบรรดาศักดิ์ แม้เขาใช้คุณงามความดีในศึกช่วยปลดเปลื้องสถานะบุตรีอาชญากรให้นาง แต่บิดาและตระกูลซูก็ยังถูกตราตรึงด้วยข้อหากบฏ หากนางตามเขากลับนครเทวะไปด้วย ครั้นถูกผู้คนเหล่านั้นล่วงรู้ เข้าต้องถือโอกาสเล่นงานหลิงชวนเป็นแน่