คณะสี่คนหาที่พักในอำเภอฉีชุน เตรียมรับประทานอาหารกลางวันแล้วรีบออกเดินทางต่อไปยังอำเภอหลิงหยาง
"ท่านทั้งหลายจะแวะกินหรือพักค้างคืนขอรับ" เสี่ยวเอ้อรีบเข้ามาถาม หลิงชวนสังเกตเห็นรอยช้ำที่หางตาเขา ครึ่งใบหน้าบวมขึ้นสูง ยังคงเห็นรอยนิ้วมือเลือนราง
"จัดการอาหารมาให้พวกเราเถิด กินเสร็จจะได้เดินทางต่อ!" หลิงชวนเอ่ย
"ได้เลยขอรับ ท่านทั้งหลายเชิญทางนี้!" เสี่ยวเอ้อพลางรับคำพลางรับเชือกบังเหียนในมือของคนทั้งหลาย ผูกไว้กับเสาผูกม้า
เนื่องด้วยออกมาทำธุระ คนทั้งหลายสวมอาภรณ์ธรรมดา แต่กระนั้น ผู้ทำการค้าขายเหล่านี้ ไม่ว่าเจ้าของร้านหรือเสี่ยวเอ้อ ล้วนฝึกฝนสายตาอันเฉียบแหลม เพียงสังเกตจากกิริยาวาจาและบุคลิก ก็สามารถคาดคะเนฐานะของแขกได้อย่างคร่าว ๆ
หลิงชวนและคณะสี่คน แต่ละคนรูปร่างสูงโปร่ง บุคลิกโดดเด่น หาใช่คนธรรมดาทั่วไป
ขณะที่หลิงชวนกำลังจะยกเท้าขึ้นเดินขึ้นไปชั้นบน เสี่ยวเอ้อกลับรีบตามเข้ามา กล่าวว่า "ท่านทั้งหลาย ข้างบนเสียงดังอึกทึก ไม่สู้รับประทานที่โถงชั้นล่างนี้จะดีหรือไม่ขอรับ"
หลิงชวนจับสังเกตแววตาลำบากใจของเขาได้อย่างแม่นยำ บวกกับเสียงอึกทึกที่ดังมาจากชั้นบน หลิงชวนพอจะคาดเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
"ท่าน คนข้างบนเหล่านั้นหาใช่ผู้ที่ยั่วยุได้ง่าย เมื่อออกนอกบ้าน เรื่องน้อยก็สู้เรื่องใหญ่ไม่ได้!" เสี่ยวเอ้อแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวยิ่ง เอ่ยอ้อนวอน
"ไม่เป็นไร เจ้าจัดการนำอาหารขึ้นมาเถิด!" หลิงชวนกล่าวจบ ก็ตรงดิ่งขึ้นไปชั้นบน