เวลาไม่เคยรอใคร ระยะห่างจากเทศกาลฉงหยางเก้าเก้ายังเหลือเพียงสามเดือนกว่า หากหักเวลาเดินทางกลับนครเทวะก็จะเหลือไม่ถึงสามเดือน
หลิงชวนต้องจัดการทุกอย่างในอวิ๋นโจวให้เรียบร้อยภายในสามเดือนนี้ มิเช่นนั้นเขาก็ไม่อาจวางใจไปนครเทวะได้
เช้าวันรุ่งขึ้น หลิงชวนออกเดินทางไปหลิงโจว ครานี้เขาพาเพียงแมลงวัน เสิ่นเจวี๋ย และเนี่ยซิงหานไปด้วยสามคน ส่วนเมิ่งเจายังคงอยู่ดูแลการสร้างโรงเหล้า
จวนข้าหลวงหลิงโจวกับจวนผู้อำนวยการต่างก็ตั้งอยู่ในเมืองมังกรเหิน ห่างกันไม่มาก ทว่าหลิงชวนกลับตรงไปที่อำเภอฉีชุน เพราะเขารับรู้ข่าวว่า ในช่วงไม่กี่วันมานี้ ข้าหลวงแห่งหลิงโจวและแม่ทัพใหญ่แห่งหลิงโจว สองบุคคลสำคัญกำลังพำนักอยู่ที่อำเภอหลิงหยาง
อำเภอหลิงหยางอยู่ติดกับอำเภอฉีชุนพอดี และเหมืองแร่สองแห่งนี้ตั้งอยู่บนเขาฉีหยางซึ่งอยู่ตรงรอยต่อของสองอำเภอ เพียงแต่ก่อนหน้านี้หลิงโจวมีอิทธิพลเหนือกว่า จึงเป็นฝ่ายขุดเหมืองทั้งสองมาตลอด
ก่อนหน้านั้นหลิงชวนเคยดูแผนที่ เขาฉีหยางแม้จะเป็นเขตของอำเภอฉีชุน แต่อีกด้านหนึ่งกลับอยู่ติดกับอำเภอตานเสีย หากยึดเหมืองทั้งสองนี้ได้ เวลาขนส่งแร่เหล็กไปค่ายใหญ่ที่อำเภอตานเสียก็จะเป็นระยะทางเพียงยี่สิบสามสิบลี้ สะดวกยิ่งนัก
"ท่านแม่ทัพ ท่านว่าสองบุคคลสำคัญของหลิงโจวมาที่อำเภอหลิงหยาง จะเป็นเพราะรอพวกเราโดยเฉพาะหรือไม่" แมลงวันเอ่ยถาม
"นั่นไม่สำคัญ จุดประสงค์หลักของเราคือการแก้ปัญหา ไม่ต้องให้ถึงขั้นแตกหักก็เป็นดีที่สุด" หลิงชวนตอบ
การเดินทางของสี่คนย่อมรวดเร็วยิ่ง ผ่านอู่จื้อไปได้ไม่นานก็มาถึงอำเภอฉีชุน