"ข้าเชื่อเขา!"
ทันใดนั้น เสียงราบเรียบของหลิงชวนก็ดังขึ้น
ผู้คนในที่นั้นเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่เหล่าหน่วยอำเภอจะหัวเราะลั่น "แกเป็นใครมาใหญ่คอ? แกเชื่อว่ามันจริง มันก็จริงอย่างนั้นรึ?"
หลิงชวนผงกศีรษะเล็กน้อย แล้วว่า "ถูก ข้าบอกว่ามันเป็นของจริง มันก็เป็นของจริง!"
"ไอ้หนู แกหาเรื่องมาแต่ไกลเลยนะเหรอ? แกไม่เห็นหรือว่าลื้อใส่ชุดอะไรกัน?" หน่วยอำเภออีกคนชี้นิ้วไปที่ตัวอักษรใหญ่บนอกเสื้อแล้วตวาด
หลิงชวนกวาดตามองอักษร 'ฝ่ายปกครอง' บนเครื่องแบบของเขา พยักหน้ากล่าว "ดูน่าเกรงขามดีแท้ อาศัยตำแหน่งหน่วยอำเภอกินฟรี แถมยังลงไม้ลงมือ ข้าสงสัยจริง หน่วยอำเภอแห่งอำเภอฉีชุนรักษาความสงบของเมืองกันเช่นนี้เองหรือ?"
"เจ้า..." หน่วยอำเภอคนนั้นถูกย้อนจนพูดไม่ออกทันที แววตาเผยแวบอำมหิต "วันนี้ตะวันคงขึ้นทางทิศตะวันตก ถึงได้เจอคนก้าวร้าวกล้าเสือกเรื่องของลื้อ!"
เมื่อเห็นเขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สีหน้าของเจ้าของร้านเต็มไปด้วยความกังวล อยากเตือนหลิงชวนแต่ไม่กล้าปริปาก
เขาเปิดร้านในอำเภอฉีชุนมากว่า 30 ปี รู้ดีกว่าใครว่าคนกลุ่มนี้รากเหง้ามาจากไหน เดิมพวกเขาเป็นพวกอันธพาลในอำเภอฉีชุน ลักขโมย รังแกคนอ่อนแอ ไม่รู้ทำไมถึงแทรกตัวเข้าไปเป็นหน่วยอำเภอได้
พูดได้ว่า ตั้งแต่วันที่พวกเขาเป็นหน่วยอำเภอ อำเภอฉีชุนก็ไม่มีวันสงบสุขแม้แต่วันเดียว ไม่ว่าชาวบ้านหรือพ่อค้าเช่นพวกเขาล้วนได้รับความเดือดร้อน แต่กล้าโกรธไม่กล้าเอ่ยปาก