เยี่ยซือเจินเงยหน้าขึ้นมองหลูยุ่นโฉวแวบหนึ่ง เอ่ยถามว่า "ท่านแม่ทัพใหญ่ จะให้ทหารม้าเสวียนหยิงไปทุ่งหญ้าถ่าลารับช่วงต่อหรือไม่?"
หลูยุ่นโฉวครุ่นคิดชั่วครู่ สุดท้ายก็ส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไม่จำเป็น ให้ไอ้หนูนั่นตายเสียที่ทุ่งหญ้าถ่าลาจะดีที่สุด ข้าจะได้ไม่ต้องกังวล!" หลูยุ่นโฉวเอ่ยอย่างหัวเสีย
ได้ยินดังนั้น เยี่ยซือเจินก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางยิ้มกล่าวว่า "ต้องให้เขากลับมามีชีวิต มาขอขมาโทษต่อหน้าท่านแม่ทัพใหญ่ด้วยตัวเอง!"
หลูยุ่นโฉวแค่นเสียงเย็น ไม่พูดอะไรอีก ทว่าภายในใจกลับแอบชื่นชมความกล้าหาญของหลิงชวน
ตำแหน่งของคอกม้าถ่าลานั้น เขารู้ดี กองทัพฝ่ายเหนือเคยขาดแคลนม้าศึกอย่างหนัก เขาเองก็เคยคิดจะตีคอกม้าถ่าลาเช่นกัน แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกไป
ก่อนหน้านี้ ทุ่งหญ้าถ่าลาถูกทั่วปาจี๋ยึดครองมาตลอด หลังจากการต่อสู้ครั้งก่อน แม้ว่ากองทัพหูเจี๋ยจะถอยร่นไป 80 ลี้ แต่สำหรับพวกเขาแล้ว คอกม้าแห่งนั้นก็ยังอยู่หน้าประตูบ้านตัวเอง
ดังนั้น หลูยุ่นโฉวแม้จะวางแผนมาหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าลงมือ มิใช่เพราะเขาขี้ขลาดกลัวเรื่อง แต่เพราะในตำแหน่งของเขา ต้องควบคุมภาพรวม หาใช่การได้เสียเพียงเมืองหรือป้อมปราการเดียว
เช่นเดียวกับที่ประตูชายแดนเหนือของจักรวรรดิ กองทัพ 4 แสนนาย และชีวิตของราษฎรนับสิบล้าน ล้วนอยู่ในกำมือเขาเพียงผู้เดียว เขาจึงต้องระมัดระวังอย่างที่สุด
อันที่จริง เยี่ยซือเจินก็รู้ดีแก่ใจ ความโกรธของหลูยุ่นโฉวส่วนหนึ่งมาจากการที่หลิงชวนลงมือโดยพลการ แต่ที่มากกว่านั้นคือหลิงชวนไม่ขออนุญาต อีกนัยหนึ่ง ในสายตาของแม่ทัพใหญ่ หลิงชวนไม่เห็นเขาในฐานะแม่ทัพใหญ่แห่งชายแดนเหนืออยู่ในสายตา