เฉาหลู่เห็นดังนั้น อกสั่นขวัญหนีดีหลีก รีบหมุนตัวก้มหัว น้ำเสียงสั่นเครือเพราะตึงเครียดถึงขีดสุด “องค์หญิง! พระองค์... จะทรงทำสิ่งใด?”
“ก็เข้านอนอย่างไรเล่า!” เด็กสาวตอบอย่างถือดี มีแววขุ่นเคืองที่ถูกตั้งคำถามแม้เพียงน้อย พลางบ่นงึมงำ “เร่งเดินทางมาทั้งวัน กระดูกแทบจะแหลกเป็นผุยผงแล้ว กระโจมของท่านก็ยังสะอาดดี คืนนี้ข้าจะนอนที่นี่!”
ระหว่างกล่าว เสื้อคลุมหนังจิ้งจอกแดงลายเหยี่ยวซึ่งมีค่ามหาศาลและเป็นสัญลักษณ์แห่งฐานันดรสูงศักดิ์ ถูกนางปาทิ้งบนพรมอย่างไม่แยแส ตามด้วยเสื้อชั้นในแนบเนื้อนุ่มนิ่มขลิบชายลายห่านเมฆ
เสียงเสียดสีของอาภรณ์ดังไซร่เบา ๆ ทว่าในกระโจมอันเงียบสงัดกลับชัดเจนผิดปกติ ประหนึ่งขนนกอ่อนละมุนที่คอยแซะเขี่ยเส้นประสาทอันตึงเปรี๊ยะของเฉาหลู่ไม่หยุดหย่อน
เขาหลับตาแน่น ร่างกายแข็งทื่อราวกับท่อนไม้หูหยางแห้งกรัง ทว่าจิตใจกลับปั่นป่วนราวมรสุมคลั่ง
เหตุผลร่ำร้องอย่างบ้าคลั่งในหัว เตือนเขาว่าห้ามแอบมองเป็นอันขาด นั่นมิใช่เพียงการล่วงเกิน แต่คือเปลวเพลิงที่แผดเผาทั้งเขาและทั้งเผ่าให้เป็นเถ้าธุลี
ทว่าสัญชาตญาณบุรุษปกติดุจอสูรดุร้ายที่ถูกจองจำมานาน พลุ่งพล่านคำรามอยู่ในเส้นเลือด ล่อลวงให้เขาแม้เพียงชายตามองทิวทัศน์ซึ่งอยู่แค่เอื้อมและอาจทำให้บุรุษใดก็สติแตกเพียงชั่วพริบตา
“ท่าน หันกลับมา!” น้ำเสียงเด็กสาวดังขึ้นอีกครั้ง แฝงความเอาแต่ใจที่มิอาจขัดขืนได้