“เพียงพอแล้วหรือ?” หลิงชวนค่อย ๆ หันหน้ากลับมา กวาดตามองฉายหงซิงอย่างไม่ยี่หระ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา “ข้าว่าน่ะ มันยังห่างไกล!”
“หลิงชวน! เจ้าอย่าข่มเหงกันเกินไป!” ฉายหงซิงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน หน้าดำคร่ำเครียด
หลิงชวนไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก จู่ ๆ ก็ลงมือ แย่งกระบี่ในมือเมิ่งเจาที่ยืนข้าง ๆ มา
“ฉ่า!”
แสงดาบวาบเดียว เร็วประหนึ่งสายฟ้า ฝูงชนเห็นเพียงพราวตาพราวใจ รอยเลือดพุ่งกระเด็นตามมาติด ๆ
“อ๊าก...”
เสียงโหยหวนน่าเวทนาที่ถูกกลั้นไว้พลันระเบิดก้อง ทหารม้าเสวียนหยิงที่ลงมือทำร้ายผู้อื่น แขนข้างหนึ่งถูกฟันขาดสะบั้นถึงไหล่ หล่นลงบนเลนเปื้อนดิน
โจมตีอย่างเหี้ยมเกรียมและกะทันหันนี้ ทำเอายืนหยัดทั่วทั้งปวงตะลึงพรึงเพริด
มิเพียงฉายหงซิงที่อ้าปากค้าง ต่อให้เป็นเซวียนหยวนกูหงก็ยังต้องสูดลมหายใจเย็นวาบ
อีกฝ่ายนั่นเป็นถึงคนของทหารม้าเสวียนหยิงเชียวนา!
ท่ามกลางความตกตะลึง กลับรู้สึกสมใจยิ่งนัก โดยเฉพาะอ๋องฝูเซิง ยิ่งรู้สึกอบอุ่นในใจ ไม่มีใครคาดคิดว่าแม่ทัพหลินจะยอมออกหน้าแทนทหารกระจอกอย่างเขา ทั้งที่อีกฝ่ายคือทหารม้าเสวียนหยิง
“หลิน—ชวน—!” ฉายหงซิงเบิกตากว้างแทบปริแตก เสียงลอดไรฟัน เดือดพล่านด้วยเจตนาฆ่าฟัน “เจ้ากำลังประกาศสงครามกับทหารม้าเสวียนหยิงงั้นหรือ?”
หลิงชวนจึงได้เพ่งสายตามองเขาจริงจัง ดวงตาสงบนิ่งจนจิตใจเยียบเย็น เอ่ยถามอย่างราบเรียบว่า “เจ้าเป็นใคร?”
“ข้าคือนายกองทหารม้าเสวียนหยิง ฉายหงซิง!” ฉายหงซิงตะโกนบอกนามตนอย่างเหลืออดกลั้น
“ฉายหงซิง?” หลิงชวนทวนชื่อในลำคอเบา ๆ รู้สึกว่าคลับคล้ายคุ้นหู
เซวียนหยวนกูหงข้าง ๆ รีบเอ่ยเตือนเบา ๆ ทันใด “ท่านแม่ทัพ เมื่อสามปีก่อน ผู้นั้นแหละที่แย่งผลงานศึกของต้วนเฟิง!”
แววตาหลิงชวนพลันเยียบเย็น พยักหน้ารับเนิบ ๆ น้ำเสียงดุดัน “ที่แท้จริงเป็นเช่นนี้!”