มองแผ่นหลังของฉายหงซิงและพรรคพวกที่เดินทางไกลออกไป หลิงชวนละสายตากลับมา แล้วกล่าวกับเซวียนหยวนกูหงว่า “บอกต้วนเฟิง ข้าเก็บเขาไว้ ก็เพื่อให้พวกเจ้าได้ทวงหนี้ครั้งนั้นด้วยมือของพวกเจ้าเอง!”
เซวียนหยวนกูหงโค้งตัวคารวะ ประสานมือ แล้วตอบเสียงกังวานว่า “ขอบพระคุณแม่ทัพ ผู้น้อยขอรับรอง จะไม่ทำให้กองทัพอวิ๋นโจวต้องขายหน้าเป็นอันขาด!”
เมื่อเข้าไปในฟาร์มม้า สิ่งที่เห็นคือผู้คนทั่วบริเวณล้วนง่วนอยู่กับงาน จึงไม่แปลกที่ถานเสวียหลินต้องลงมือเอง
“เฒ่าถาน!” หลิงชวนร้องเรียก “ม้าศึกกว่าสองหมื่นตัวนี้ เป็นสิ่งที่พวกพี่น้องเอาชีวิตเข้าแลก เจ้าต้องดูแลมันให้ดี!”
คำพูดของหลิงชวนมิใช่การกล่าวเกินจริง ภารกิจครั้งนี้กองทัพอวิ๋นโจวเสียทหารไปเกือบสามร้อยคน บาดเจ็บอีกหลายร้อยคน อาจดูเหมือนว่าเมื่อได้ผลลัพธ์ที่งดงามถึงเพียงนี้ การยอมแลกด้วยค่าตอบแทนระดับหนึ่งก็คุ้มค่า
ทว่าในใจของหลิงชวน สองสิ่งนี้ไม่อาจนำมาชั่งน้ำหนักเทียบเคียงได้เลย ทว่าเขาก็เข้าใจดีว่า การทำศึกไม่ใช่การวางหมากบนกระดาษ หรือการซ้อมรบบนกระบะทราย หากคิดจะไม่ให้มีคนตายนั้นเป็นไปไม่ได้
ถานเสวียหลินทำหน้าจริงจัง ประสานมือกล่าวว่า “แม่ทัพโปรดวางใจ ท่านยกทรัพย์สมบัติชิ้นนี้ให้ข้าน้อย ถานเสวียหลินจะไม่ให้ต้องผิดหวังในความไว้วางใจของแม่ทัพ!”
“ในฝูงม้า มีม้าจำนวนไม่น้อยที่อายุได้ที่แล้ว สามารถเริ่มฝึกให้เชื่องได้ เรื่องการฝึกม้าข้าเป็นคนนอก จะไม่ชี้นำมั่วซั่ว ทว่าข้าขอเพียงม้าทุกตัวเมื่อเข้าสู่สนามรบ จะต้องกลายเป็นกำลังอันทรงพลังของกองทัพอวิ๋นโจว!” หลิงชวนกล่าว
ถานเสวียหลินตบอกประกันว่า “แม่ทัพวางใจ เรื่องนี้ยกให้เป็นหน้าที่ข้าน้อยเลย!”
“อีกอย่าง เจ้าจัดคนไปเลือกม้าขี่ให้นายทหารกองทัพอวิ๋นโจวของเราคนละสองตัว!” หลิงชวนกำชับอีกครั้ง