ทันใดนั้น เขาก็ยกแส้ม้าชี้ตรงไปที่ถานเสวียหลิน น้ำเสียงพุ่งสูงขึ้นกะทันหัน แฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่มิอาจโต้แย้ง: “ถามมันซิ! คอกม้าศึกอวิ๋นโจว ตั้งแต่เมื่อใดที่มิใช่สถานที่หล่อเลี้ยงม้าศึกให้กองทหารม้าเสวียนหยิงของพวกเรา? หรือว่าเพราะมันหลิงชวนได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองแม่ทัพอวิ๋นโจว ก็จะมาทำลายกฎเหล็กข้อนี้ได้?”
ถานเสวียหลินเห็นทั้งสองฝ่ายชักกระบี่ขึงคันศร บรรยากาศตึงเครียดราวกับสายธนู จึงรีบก้าวไปข้างหน้า พยายามไกล่เกลี่ย ใบหน้าบีบรอยยิ้มฝืนออกมา: “ท่านขอรับ ได้โปรดระงับโทสะ นายพลของข้ามีคำสั่งกำชับจริง ๆ ว่าม้าศึกในคอกม้าศึกอวิ๋นโจวตอนนี้...”
“จุ้นจ้าน!” ฉายหงซิงยังไม่ทันเอ่ยปาก ทหารคนสนิทที่ลงมือก่อนหน้านี้ซึ่งอยู่ข้างหลังเขาก็ตะคอกขัดขึ้นเสียก่อน แส้สะบัดขึ้นอีกครั้งพร้อมเสียงหวีดหวิว ฟาดใส่ถานเสวียหลินอย่างไร้ปรานี
ชั่วพริบตา เสวียนเยวียนกูหงที่อยู่ด้านข้างก็ยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็ว คว้าปลายแส้ที่ตวัดเข้ามาไว้ในมือได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ
แรงบนแส้ทำให้แขนของเขาสะเทือนเล็กน้อย แต่แววตาของเขากลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง จ้องเขม็งไปที่ทหารคนสนิทที่ลงมือผู้นั้น ประกายสังหารในดวงตาพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที พลางตะคอกเสียงเข้ม:
“คนของข้า!”
“ขอรับ!” เหล่าทหารคนสนิทกว่าสิบนายที่อยู่ข้างหลังเขารับคำพร้อมกัน เสียงก้องสะท้านไปทั่วทุกทิศ พร้อมกับย่างเท้าเข้าไป เสียงเกราะกระทบกันดังเคร้งคร้าง
“ปกป้องคอกม้าศึก!” เสียงของเสวียนเยวียนกูหงแข็งกร้าวดั่งเหล็กกล้า “ผู้ใดบังอาจบุกรุก ถือว่าเป็นข้าศึกโจมตีทั้งสิ้น!”
หากเป็นเมื่อก่อน เขาอาจจะมีความหวาดหวั่นต่อกองทหารม้าเสวียนหยิงอันเกรียงไกรบ้าง
ทว่าตอนนี้ต่างจากวันวาน กองทัพอวิ๋นโจวไม่ใช่หมากเปื่อยเนื้ออ่อนที่ใคร ๆ ก็ก้าวเหยียบได้อีกต่อไป
ในสมองของเขาขณะนี้มีเพียงความคิดเดียว จะไม่ยอมให้กองทัพอวิ๋นโจวเสียหน้า และจะไม่ยอมให้ศักดิ์ศรีของนายพลต้องถูกบั่นทอนเป็นอันขาด