“คุณชายช่างพูดเล่น!” หญิงสาวผู้นั้นกอดผีผา โค้งกายคารวะเล็กน้อย กิริยาอ่อนแอ แต่น้ำเสียงแฝงความตึงเครียดที่ยากจะสังเกตได้ “ข้ากับท่านปู่แม้จะระหกระเหินพเนจรขายศิลปะเลี้ยงชีพ ก็หาใช่คนยุทธภพที่ใช้กำลังเข่นฆ่า เหตุใดจึงรู้จักอะไรที่เรียกว่ากลิ่นอำมหิตเล่า?”
หลิงชวนยิ้มเรียบ ทว่าสายตาคมกริบประหนึ่งมีด ราวกับสามารถทะลวงผ่านภาพลักษณ์น่าสงสารนั้นได้: “เจ้าไม่รู้ แต่มีดของเจ้าต้องรู้แน่!”
สีหน้าหญิงสาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบยกผีผาในอ้อมอกขึ้นมาบังหน้า น้ำเสียงตื่นตระหนกแก้ตัว: “คุณชายช่างชอบพูดเล่น ข้าน้อยมีเพียงผีผาติดตัว จะมีอาวุธร้ายใดมาแต่ไหน…”
พลางแก้ตัว นางยังก้าวเข้าใกล้หลิงชวนอีกสองก้าวอย่างไม่รู้ตัว คล้ายต้องการยื่นผีผาให้หลิงชวนตรวจดูเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์
ทว่าในชั่วขณะนั้น นิ้วหยกเรียวงามสามนิ้วของนางตวัดผ่านสายพิณ!
“ติงติงตัง…”
ตัวโน้ตสามเสียงกังวานดังระเบิด!
เกือบจะพร้อมกัน เข็มลับบางดุจขนวัว สามเล่มอาบแสงประหลาดสีน้ำเงินเย็นเยียบ ยิงทะลวงจากกล่องเสียงของผีผา ฉีกอากาศ พุ่งตรงสู่ใบหน้าหลิงชวน ระยะห่างไม่ถึงสิบก้าว และเป็นการจู่โจมกะทันหัน นี่แทบจะเป็นกับดักมรณะ!
การเปลี่ยนแปลงฉับพลันที่คาดไม่ถึงนี้ ต่อให้เป็นเสิ่นเจวี๋ยที่เฝ้าระวังอยู่ที่ประตูตลอดเวลา ก็ได้แต่หดรูม่านตา ไม่ทันแม้แต่จะเข้าขัดขวางใด ๆ ได้เลย
เมื่อเห็นว่าสามเล่มนั้นกำลังจะยิงถูกใบหน้าหลิงชวน หลวงจีนน้อยผู้นั้นกลับสะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง แลเห็นแสงสีทองแวบผ่าน สามเล่มนั้นก็ถูกแขนเสื้อปัดร่วงลงพื้นโดยตรง