ทันใดนั้นคนทั้งสองที่ปรากฏตัวขึ้นก็ทำให้เสิ่นเจวี๋ยที่เฝ้าอยู่ตื่นตัวขึ้น เขารีบสาวเท้าเข้าไปในห้องโถง ขวางหน้าเด็กหนุ่มเอาไว้ น้ำเสียงสุภาพแต่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง "สองท่าน ข้านายของข้าร่างกายไม่สบาย หวังว่าจะอำนวยความสะดวกให้ด้วย!"
เสิ่นเจวี๋ยที่เคยคลุกคลีอยู่ในยุทธภพ แม้วรยุทธ์จะไม่ใช่ระดับสูงสุด แต่สายตานั้นหาใช่ธรรมดา
เด็กหนุ่มคนนั้นก็ไม่โกรธ กลับหัวเราะอย่างคนที่ผ่านโลกมามาก "สบายใจได้ ข้าก็แค่ปากอยากกิน ขอเนื้อสักชิ้นก็พอ!"
เสิ่นเจวี๋ยกำลังจะเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง แต่กลับได้ยินหลิงชวนเอ่ยขึ้น "เสิ่นเจวี๋ย เพิ่มตะเกียบสองคู่!"
เมื่อเห็นหลิงชวนเอ่ยปาก เสิ่นเจวี๋ยก็ไม่ขวางอีก สั่งให้คนเอาตะเกียบมา หลิงชวนยกมือทำท่าเชื้อเชิญ "เชิญนั่งทั้งสองท่าน!"
เด็กหนุ่มที่มวยผมเป็นจอนชี้ฟ้าหันไปดึงหลวงจีนน้อยมานั่งลงตรงข้ามหลิงชวนอย่างไม่เกรงใจ วางกล่องไม้วางบนพื้นตามอำเภอใจ
ทันทีที่กล่องแตะพื้นก็เกิดเสียงทึบหนัก แสดงให้เห็นว่ามันหนักกว่าที่เห็นจากภายนอกมาก
แม้ไก่ย่างจะเหลือน้อย แต่ในหม้อน้ำแกงยังมีไก่ทั้งตัวอบอยู่ เด็กหนุ่มชี้ไปที่หม้อดิน ยิ้มกว้างจนเห็นฟันเขี้ยวสองซี่ "วางใจ ไม่ได้กินของท่านเปล่าๆ กินไก่ท่านหนึ่งตัว ข้าจะช่วยท่านฆ่าคนหนึ่งคน"
คำพูดนี้ออกมา ซูหลีอดสะดุ้งไม่ได้ หลิงชวนกลับสีหน้าเป็นปกติ ค่อยๆ บีบมือนางเบาๆ เป็นสัญญาณว่าวางใจเถิด
"พวกเราใช้เสร็จแล้ว เชิญตามสบาย!" หลิงชวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เด็กหนุ่มก็ไม่เกรงใจ ยื่นมือลงไปในหม้อที่เดือดพล่านคว้าไก่ทั้งตัวออกมา ฉีกน่องไก่อวบอ้วนใส่ในชามของหลวงจีนน้อย "นี่ ให้เจ้า!"