ในดวงตาขุ่นมัวของชายชราเผยแววประหลาดใจอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก น้ำเสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายเสียดสีกัน ชวนให้ขนหัวลุก: "ยี่สิบปีไม่ได้ย่างกรายเข้าจงหยวน... ไม่คิดว่าในยุทธภพจะบังเกิดผู้เยาว์วัยที่เปรื่องปราดถึงเพียงนี้..."
ด้วยสายตาของเขา ย่อมเห็นในแวบเดียวว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ใช้เคล็ดวิชาควบกระบี่แท้ของสู่ซาน ส่วนรัศมีทองปกปักของหลวงจีนน้อยก็คลับคล้ายกับวิชาลับไม่ถ่ายทอดของวัดคงกวน—เกราะระฆังทองปรัชญา!
สิ้นเสียง ชายชราผอมแห้งก็ยกฝ่ามือที่เหี่ยวย่นขึ้นสบายๆ แขนเสื้อคลุมดำกว้างสะบัดเบาๆ ครั้งหนึ่ง
พลังลมปราณไร้รูปร่างอันเย็นเยียบและมหาศาลพลุ่งพล่านราวกับซัดถล่มทลายขุนเขา กระบี่บินทั้งหกเล่มที่คมไร้เทียมทานราวกับพุ่งชนกำแพงเหล็กที่มองไม่เห็น ส่งเสียงคร่ำครวญเป็นระลอก แสงกระบี่พลันหม่นหมอง ถูกปะทะกระเด็นกระเจิง!
เด็กหนุ่มสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รีบร่ายเคล็ดกระบี่ พยายามดึงกระบี่บินให้กลับคืน
ทว่าขณะนั้น กระบี่ยาวสีน้ำเงินครามเล่มหนึ่งกลับถูกผู้หนึ่งคว้าด้ามกระบี่ไว้อย่างง่ายดาย!
เด็กหนุ่มจิตใจสั่นสะเทือนอย่างหนัก พยายามควบคุมกระบี่ยาวดิ้นรนให้หลุดกลับคืน แต่กลับพบว่ากระบี่ยาวเล่มนั้นที่ชื่อจิงหนี ได้ตัดขาดการเชื่อมโยงกับเขาไปหมดสิ้นแล้ว
ผู้ที่ถือกระบี่ยาวคือชายชราชุดเขียวผู้หนึ่งซึ่งไม่รู้ปรากฏตัวที่ประตูตั้งแต่เมื่อใด
ศีรษะของเขาเต็มไปด้วยผมขาว รูปร่างโค้งงอ เดินเข้ามาทีละก้าวเช่นนี้เอง ไม่มีกลิ่นอายอันแข็งแกร่ง แต่กลับทำให้ทุกอย่างเงียบงันไปในทันใด
"ปีนั้นข้าไว้ชีวิตเจ้า ให้เจ้าสาบานว่าชั่วชีวิตจะไม่ได้เหยียบจงหยวนอีก!" ผู้ที่เป็นช่างเหล็กแซ่หยางนั่นเอง ชายชราชุดเขียวเงยม่านตาขุ่นมัวขึ้นมองไปยังชายชราผอมแห้ง เสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความสง่าน่าเกรงขามอย่างไม่ต้องสงสัย "ดูท่า เจ้าคงยึดคำพูดข้าเป็นดังลมพัดผ่านหูสินะ!"