อีกฟากของโถงใหญ่!
หลิงชวนกับเสิ่นเจวี๋ยยืนเคียงบ่าพร้อมดาบยาวสองเล่มที่อาบโลหิต ทหารส่วนตัวตระกูลหลี่ที่พุ่งเข้าใส่ประหนึ่งมอดบินเข้ากองเพลิง ร่างกายพร่างพรูด้วยโลหิตและล้มระเนระนาดใต้คมดาบไม่ขาดสาย
ชั่วพริบตา ซากศพนับสิบเกลื่อนกลาดแทบเท้าทั้งคู่ เลือดไหลนองราวธารน้ำ
เนี่ยซิงหานยืนห่างออกไปตามลำพัง สีหน้าเยือกเย็นดุจธาราลึกในคูหาเก่าแก่
ธนูเหล็กกล้าในมือดังสนั่นไม่หยุดหย่อน เกาทัณฑ์เหล็กสังหารสามสิบดอกในกระบอกประหนึ่งจุมพิตพญามัจจุราชที่งอกเนตร ชั่วอึดใจ กระบอกธนูก็ว่างเปล่า ลูกศรแทบทุกดอกที่พุ่งจากสายธนูล้วนสังหารศัตรูไปหนึ่งคน!
ศรหมด!
เนี่ยซิงหานไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันมือไขว่คว้าเอว ‘เคร้ง’ เสียงดาบปวงชนถูกชักออกจากฝักแล้ว เขากำลังจะพุ่งดาบเข้าสังเวียนต่อสู้
“เจ้าคุ้มครองใต้เท้าฟาง! ข้าไปเอง!” เสียงตะเบ็งต่ำลอยมา
แมลงวันหยั่งรู้เจตนาเนี่ยซิงหานตั้งแต่แรก คว้าตัวเขาไว้ ขณะที่คำพูดยังค้าง เขาก็พุ่งเข้าหมู่ศัตรูพร้อมไอสังหารเย็นยะเยือก คมดาบตวัดวาบ คลื่นเลือดซัดสาด!
มือที่จับดาบของเนี่ยซิงหานชะงักเล็กน้อย จ้องมองแผ่นหลังของแมลงวันที่บุกตะลุย ในแววตาล้ำลึกคู่นั้นแวบผ่านความจนใจที่ยากจะสังเกตเห็น
สหายเก่าในกองพันอัปรีย์ ล้วนรู้ว่าเขาผู้นี้เก่งกาจธนูดังเทพ ฟังเสียงบอกตำแหน่งเป็นหนึ่งใต้หล้า ในสนามรบแทบไม่เคยชักดาบประจัญบาน นานวันเข้า ทุกคนก็พากันเข้าใจว่าเขาช่ำชองโจมตีระยะไกลแต่อ่อนด้อยการต่อสู้ประชิดตัว
หาได้รู้ไม่ว่า…
วิชาดาบของเนี่ยซิงหาน สืบทอดมาจากสำนักเร้นลับ กระบวนท่าพลิกแพลงแยบยล ดุดันผิดธรรมดา! แม้เก็บงำคมดาบไว้ภายใน ไม่ถึงขั้นเชี่ยวชาญเป็นอัศจรรย์เช่นวิชาธนู แต่พิษสงถึงตายนั้น หาใช่สิ่งที่ผู้กล้าในยุทธภพทั่วไปจะต้านทานได้