นับแต่นั้น ตำหนักเจี๋ยฉิวก็ถูกทิ้งร้างอย่างสิ้นเชิง แม้ยามกลางวันก็ยังให้ความรู้สึกเยือกเย็นน่าสะพรึง ยังไม่ทันเข้าใกล้ไอเย็นเสียดกระดูกก็พัดวูปเข้าใส่
คนเดินทางผ่านไปมา อนาถาเร่ร่อน ล้วนยอมนอนกลางทุ่งร้าง ไม่ยอมเข้าไปหลบลมฝน
จนกระทั่งหลายปีต่อมา มีหลวงจีนธุดงค์ชราผ่านมาถึงที่แห่งนี้ เห็นเหนือคฤหาสน์มีไออำมหิตขมวดเป็นสีดำดุจหมึก วิญญาณอาฆาตนับไม่ถ้วนคร่ำครวญบินวน เป็นดินแดนอัปมงคลร้ายกาจที่หายากในรอบร้อยปี
หลวงจีนชราเกิดจิตเมตตา เด็ดเดี่ยวก้าวเข้าสู่เรือนร้าง นั่งขัดสมาธิ ณ โถงกลาง สวดพระสูตรโปรดวิญญาณ
ตลอดเก้าวันเก้าคืน เสียงสวดภาวนาของหลวงจีนชรามิได้ขาดหาย
เล่ากันว่าโปรดวิญญาณถึงคืนวันที่สาม จู่ๆก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ดังแว่วมา ถึงวันที่ห้า เทียนในโถงไร้เหตุผลเปลี่ยนเป็นสีเขียวทั้งหมด ถึงวันที่เจ็ด ลมหลอนคำรามก้อง เสียงผีร้องโหยหวน กระทั่งวันสุดท้าย ตะวันแรกโผล่พ้นขอบฟ้า ลำแสงทองนับไม่ถ้วนทลายเมฆสาดส่องลงมา สาดสว่างทั่วคฤหาสน์ ม่านหมอกที่คละคลุ้งมานานนับปีก็ค่อยๆสลายไป
นับแต่นั้น ตำหนักเจี๋ยฉิวแม้จะยังไร้ผู้อยู่อาศัยถาวร แต่ก็มีผู้สัญจรใจกล้าเข้าไปพักเหนื่อยหลบฝน บางครั้งมีผู้พลาดที่พักแรมก็มาขออาศัยนอนที่นี่
ยามฟ้าใกล้ค่ำ คณะของหลิงชวนมาถึงคฤหาสน์
ลานหน้าประตูกว้างขวาง เพียงพอให้จอดรถม้ากว่าสิบคันได้ ทหารคนสนิทปลดคานเทียมรถ นำม้าไปให้อาหารหลังบ้าน ขณะที่แมลงวันสั่งทหารคนสนิทวางกำลังป้องกันและตั้งยาม
ซูหลีก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ พบกับชายชราหลังค่อมและหญิงสาวผอมบางสองคนนั่งล้อมกินแป้งหมั่นโถวแข็งอยู่ ชายชรามีเครื่องดนตรีเอ้อร์หูพาดบนตัก ข้างกายหญิงสาวมีผีผาวางอยู่ เห็นชัดว่าเป็นนักแสดงเร่ร่อนหาเลี้ยงชีพไปทั่ว