ทันใดนั้น แมลงวันก็นำทหารคนสนิทหมู่หนึ่งมาถึง หลายสิบคนยืนสงบนิ่งอยู่นอกประตูคลังแสง ดาบและเกราะดูน่าเกรงขาม
ภาพนี้ทำให้ทหารหลายนายที่คุกเข่าอยู่บนพื้นอยู่แล้วยิ่งซีดเผือด ใบหน้าไร้สีเลือด เหงื่อเย็น ๆ ซึมชุดชั้นในจนแนบสนิทกับแผ่นหลัง
“ไปตามทุกคนที่เวรประจำคลัง ป. ในสามวันนี้มาให้หมด” หลิงชวนสั่งแมลงวัน น้ำเสียงไม่ดัง ทว่าชัดเจนและเย็นเยียบ
“ขอรับ!” แมลงวันรับคำสั่ง หันไปสั่งการเบา ๆ ทหารคนสนิทหลายนายก็รีบผละออกไปทันที
หลิงชวนไม่ได้รีบร้อนสอบถามเรื่องของที่หายไปในทันที ม่อสวินก่อนหน้านี้ไม่ได้แพร่งพราย ดังนั้นทหารไม่กี่นายนี้จึงคิดเพียงว่าแม่ทัพมาตรวจสอบเรื่องที่พวกตนดื่มเหล้าระหว่างเวรเท่านั้น หารู้ไม่ว่าสถานการณ์ร้ายแรงกว่าที่คิดไว้มากนัก
แมลงวันยกเก้าอี้มาสองตัว หลิงชวนผายมือเชิญม่อสวิน “ท่านอาจารย์ เชิญนั่ง!”
ทั้งสองนั่งลง หลิงชวนจึงหันไปจ้องมองทหารที่ตัวสั่นเทิ้มอีกครั้ง
“เหล้า มาจากไหน?” เขาเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบทว่ากดดันจนมิอาจโต้แย้ง
สองสามคนสบตากันอย่างหวาดหวั่น สุดท้ายนายสิบคนนั้นก็แข็งใจตอบ “ระ…รายงานแม่ทัพ…เป็นนายกองถูส่งมา”
“นายกองถู?” หลิงชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย แม่ทัพนายกองในกองทัพอวิ๋นโจวเขาพอจำได้ แต่จำไม่ได้ว่ามีคนผู้นี้
“เป็นนายกองค่ายทหารราบ ถูหง!” นายสิบรีบเสริมเมื่อเห็นดังนั้น “นายกองถูชอบดื่มเหล้า ช่วงนี้แทบทุกคืนจะนำสุราและกับแกล้มมา ดื่มกับพวกพี่น้องที่เวรกลางคืนจนดึกดื่น บางครั้งก็เหลือเหล้าไว้ให้พี่น้องเวรกลางวันด้วย…”