กล่าวพลาง เขาก็หยิบกาน้ำชาขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ รินน้ำชาเติมให้เซี่ยจือหมิงอีกเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงการหยั่งเชิง: "เรื่องนี้สำหรับจวนข้าหลวงแล้ว ก็เป็นแค่หนังสือราชการฉบับหนึ่ง เป็นเรื่องเล็กน้อยที่ต้องอาศัยการประสานงาน แต่ทางข้านั้นเวลากระชั้นชิดนัก ทุกวันที่คอกม้ามีลูกม้าตกลูกใหม่ ข้าต้องรีบหว่านเมล็ดหญ้า ขยายเพิงคอก ไม่อย่างนั้นรอถึงปีหน้า ม้าศึกพวกนั้นคงต้องแทะดินเหลืองกินแน่!"
เซี่ยจือหมิงมองท่าทาง 'ใช้เหตุผลโน้มน้าว ใช้อารมณ์คล้อยตาม' ผสมความตื๊อเล็กน้อยของเขา ก็อดหัวเราะไม่ได้ ส่ายหน้ากล่าวว่า: "พอเถิด พอเถิด ข้ารู้อยู่ว่าเจ้าจะเป็นเช่นนี้ เมื่อสองวันก่อนข้าได้ส่งหนังสือไปถึงนายอำเภอทั้งสองอำเภอแล้ว ให้พวกเขาไประดมชาวบ้าน เมื่อได้ยินว่าเป็นท่านแม่ทัพใหญ่หลิงที่จะขยายคอกม้า เพาะพันธุ์ม้าศึกให้อวิ๋นโจวของเรา ชาวบ้านต่างให้ความร่วมมือยิ่ง ทางราชการได้ดำเนินการตามความสมัครใจของแต่ละครอบครัว ไม่ว่าจะย้ายที่หรือชดเชยค่าเสียหาย ออกโฉนดที่ดินใหม่ให้ เรื่องนี้ถือว่าตกลงกันได้โดยพื้นฐานแล้ว"
หลิงชวนได้ฟังก็ดีใจจนคิ้วเริงร่า ประสานมือยิ้มกล่าว: "ฮ่าๆๆ! ข้าหลิงขอขอบคุณท่านฉางสื่อที่ช่วยเหลืออย่างเต็มกำลัง ณ ที่นี้!"
เมื่อคุยธุระเสร็จ บรรยากาศก็ยิ่งผ่อนคลาย
เห็นเซี่ยจือหมิงลุกขึ้นเหมือนจะลา หลิงชวนรีบคว้าตัวเขาไว้: "นี่ก็ถึงเวลาอาหารแล้ว อยู่กินข้าวง่ายๆ ก่อนค่อยไป!"
เซี่ยจือหมิงกลับจงใจทำหน้าดุ เลิกคิ้วกล่าว: "ข้าช่วยเจ้าแก้ปัญหาใหญ่ได้ตั้งขนาดนี้ เจ้าคิดจะใช้ข้าวบ้านๆ มื้อเดียวส่งข้าเนี่ยนะ? ท่านแม่ทัพใหญ่หลิง อย่าหวังเลย! อย่างน้อยต้องจัดโต๊ะหนึ่งที่หอเฟิงเสวี่ยต่างหาก!"