หลิงชวนถอนหายใจเบา ๆ เอ่ยความกังวลในใจออกมา: "อ๋องอันก่อกบฏ ติ้งโจวถูกปิดล้อม ตามหลักแล้วไม่เกี่ยวโดยตรงกับพวกเรา แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เสบียงในเมืองติ้งโจวคงใกล้หมดแล้ว ขณะที่ด้านนอกถูกปิดล้อมแน่นหนา ข่าวขอความช่วยเหลือส่งออกไปไม่ได้เลย เมื่อใดที่แว่นแคว้นโดยรอบรู้ตัวและส่งกำลังมาช่วย เกรงว่าติ่งโจวคงกลายเป็นเมืองร้างไปเสียก่อน!"
ซูหลีนั่งลงข้างกายเขา รินน้ำชาร้อนถ้วยหนึ่งให้ แล้วจ้องมองเขาพลางถามว่า: "ที่จริงแล้ว สิ่งที่สามีเป็นห่วงอย่างแท้จริง คือราษฎรผู้บริสุทธิ์นับแสนในเมืองติ้งโจว ใช่หรือไม่?"
หลิงชวนเลิกคิ้วดาบขึ้นเล็กน้อย รู้สึกทึ่งที่ซูหลีเป็นคนที่เข้าใจเขาได้ดีที่สุดจริง ๆ
"ใช่! ราษฎรช่างไร้ผิดไร้ภัยอะไรเช่นนี้!" เขารับถ้วยชา น้ำเสียงหนักอึ้ง "อ๋องอันปิดล้อมแต่ไม่โจมตี เห็นได้ชัดว่ารู้ว่าในเมืองขาดเสบียง เมื่อถึงตอนนั้น ก็จะยึดติ้งโจวได้โดยไม่ต้องสูญเสียแม้แต่ทหารคนเดียว หากถึงขั้นนั้นจริง ๆ ทหารในเมืองที่มีอาวุธอาจยังแย่งชิงอาหารกันได้ แต่ราษฎรทั่วไปก็ได้แต่อดตายอย่างน่าสังเวช หรือแม้กระทั่ง..." หลิงชวนเอ่ยเสียงต่ำ ไม่พูดต่ออีก
หากถึงขั้นนั้นจริง ๆ ความชั่วร้ายในใจแต่ละคนจะถูกปลดปล่อย ด้านมืดของมนุษย์จะเผยออกมาอย่างหมดเปลือก ในประวัติศาสตร์ โศกนาฏกรรมที่ถูกปิดล้อมจนหมดเกลี้ยงสิ้นเสบียงแล้วเข่นฆ่ากินเนื้อมนุษย์กันพบเห็นได้ดื่นดาษ นี่ก็เป็นสิ่งที่หลิงชวนไม่อยากเห็นที่สุด
"ข้ามีใจอยากช่วยติ้งโจว แต่จนใจด้วยกำลังพลมีจำกัด พันนายนอกจากจะไม่สามารถคลายวงล้อมติ้งโจวได้แล้ว ยังจะทำให้ตัวเองต้องติดหล่มเสียด้วย!" ในยามนี้ หลิงชวนมีใจแต่ไร้แรงจริง ๆ ด้วยกำลังพลที่ห่างชั้นกันมหาศาล ไม่มีอุบายใด ๆ ที่จะส่งผลได้