หลิงชวนหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาดุจคมมีดกวาดผ่านทั้งสองคน “ตอนนี้พวกเจ้ายังคิดว่าข้อมูลน้อยนิดที่ตนรู้นั้นสำคัญนักหรือ”
ทั้งสองหน้าซีดราวกับเถ้าถ่าน เอ่ยเสียงสั่นว่า “หากพวกเรายอมรับสารภาพ... จะแลกด้วยทางรอดสักทางได้หรือไม่”
หลิงชวนหัวเราะเย็นชา ส่ายศีรษะ “อย่าว่าแต่การที่พวกเจ้าติดตามอ๋องอันก่อกบฏนั้น แท้จริงแล้วก็เป็นโทษล้างตระกูลอยู่ก่อนแล้ว แค่ชีวิตของพี่น้องข้าสิบกว่านาย ก็ไม่อาจตายฟรี”
เขาลุกขึ้นยืน เดินไปทางประตู ทิ้งไว้เพียงวาจาเยือกเย็น “รับสารภาพมาอย่างชัดแจ้ง ข้าอาจให้คนมอบความตายอย่างราบรื่นแก่พวกเจ้า!”
ที่เหลือยกให้แมลงวันจัดการก็พอแล้ว
กงจี้เหลียงและเซี่ยอวิ่นสบตากัน แววตาทั้งคู่ล้วนเห็นถึงความสิ้นหวัง ในใจทั้งสองรู้กระจ่าง ครั้งนี้ไม่มีหนทางรอดแน่
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์ส่องทะลุหมอกบางลงมายังลานปรักหักพังของศาลาฉิวเหมยอย่างเสียมิได้
ร่องรอยการต่อสู้เมื่อคืนยังคงเห็นได้ทั่วไป แม้ศพจะถูกเก็บกวาดไปแล้ว แต่คราบเลือดสีน้ำตาลเข้มบนพื้นยังด่างดวง อาวุธหักและเศษกระเบื้องแตกกระจายทั่วทุกหนแห่ง กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ
หลิงชวนมิได้รีบออกเดินทาง กลับมีคำสั่งให้กองทัพยังคงพักฟื้นอยู่ในศาลาฉิวเหมย ขณะนี้เขายืนอยู่กลางท้องพระโรงแต่เพียงผู้เดียว คิ้วขมวดแน่น สายตากวาดไปมาบนแผนที่
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด เสียงฝีเท้าดังมาแต่ไกล แมลงวันและลั่วชิงอวิ๋นพร้อมพรรคพวกสาวเท้าเข้ามา เสียงเกราะกระทบกันดังชัดเจน
“ท่านแม่ทัพ ทั้งสองคนรับสารภาพแล้ว!”แมลงวันนำแผนที่ร่างคร่าว ๆ ซึ่งน้ำหมึกยังไม่แห้งสนิทมาวางตรงหน้าหลิงชวน บนแผ่นกระดาษยังเปื้อนคราบเลือดอยู่บ้าง “นี่คือแผนผังกำลังพลโดยละเอียดของอ๋องอันที่รีดเอาจากปากพวกมัน!”