"ถุย ถุย ถุย... เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร?" เสิ่นชีซุ่ยเคาะศีรษะโล้นของหลวงจีนน้อย
"ท่านปู่ข้าจะต้องอายุยืนร้อยปี! รอฟังข่าวดีของข้าเถิด!" พูดจบ เขาก็หมุนตัวก้าวยาวจากไป ร่างหายลับไปในศาลาเจี๋ยเหม่ยในไม่ช้า
ต่อมา หลิงชวนก็มอบหมายภารกิจแก่เสิ่นเจวี๋ยและเนี่ยซิงหาน พร้อมกำชับทุกรายละเอียด
แม้จะวางแผนไว้รอบด้าน แต่สำหรับหลิงชวนแล้ว การจะคลายวงล้อมติ้งโจวยังคงยากนัก ภาระสำคัญคือกำลังพลมีจำกัด ภูมิประเทศไม่คุ้นเคย อีกทั้งไม่ทราบสถานการณ์ในเมืองแม้แต่น้อย ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เพิ่มความยากแก่การศึกครั้งนี้ขึ้นหลายเท่า
หลิงชวนไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่เสี่ยงบุกลองดี เพราะกองทัพหมื่นนายของสวี่จือไป๋ถูกปิดล้อมในเมือง ยามนี้คงเสบียงขาดแคลน
เมื่อเนิ่นช้าไปแต่ละวัน กำลังรบของพวกเขาก็จะลดถอยลงมาก อีกทั้งชาวเมืองก็จะลำบากยากเข็ญยิ่งขึ้น
จัดการธุระทุกอย่างเสร็จ หลิงชวนก็ก้มลงดูแผนที่อีกครั้ง ปลายนิ้วลากไปตามแนวป้องกันและแนวเขาแม่น้ำรอบนอกติ้งโจวอย่างช้าๆ คิ้วขมวดบ้างคลายบ้าง จมดิ่งสู่ห้วงแห่งการทำลายวงล้อม
หลวงจีนน้อยยืนเงียบอยู่ข้างกายตลอด ไม่พูดไม่จา ราวกับเทพพิทักษ์รูปหล่อย่อส่วน
หลิงชวนเงยหน้าขึ้นมาพบว่าเขายังยืนอยู่ที่เดิม อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างอ่อนโยน: "ท่านอาจารย์น้อย ที่นี่ไม่มีธุระอะไรแล้ว ท่านไปพักก่อนเถิด!"
หลวงจีนน้อยกลับส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ ใบหน้าเด็กไร้เดียงสาเปี่ยมด้วยความจริงจัง: "ชีซุ่ยให้กระผมห่มคุ้มกันท่านแม่ทัพ กระผมจะละจากไปมิได้!"
ท่าทางไร้เดียงสาเปี่ยมความซื่อของเขาทำให้หลิงชวนหัวเราะออกมา: "วางใจเถิด ที่นี่ปลอดภัยมาก!"