ครั้งนี้สิ่งที่หลิงชวนได้รับมิใช่เพียงแค่ม้าศึกกว่าสองหมื่นห้าพันตัวจากคอกม้าถ่าลา แต่ยังมีม้าศึกที่ยึดได้อีกกว่าห้าพันตัว หลังจากสังหารทหารม้าลาดตระเวนห้าร้อยนายสองหน่วยของเฉาหลู่ และกองทหารม้าชั้นยอดสองพันนายที่ประจำการอยู่ใกล้คอกม้าถ่าลา
นอกจากนี้ การแตกหักทัพทหารม้าห้าพันนายของอู้เลี่ยที่สันเขางูเขียว ยังยึดม้าศึกได้เกือบสามพันตัว รวมกันแล้วถึงแปดพันตัว นี่เป็นทรัพย์สมบัติที่มากพอจะทำให้กองทัพใดๆ ในชายแดนเหนือต้องตาลุกวาว
ต้องรู้ว่า ทหารม้าหูเจี๋ยส่วนใหญ่ใช้ม้าพันธุ์ทุ่งหญ้าและม้าพันธุ์ต้าหยวน แม่ทัพระดับสูงหลายคนยังได้ม้าเลือดเหงื่อที่เรียกว่าอาชาชั้นยอดอีกด้วย
น่าเสียดายที่ศึกสันเขางูเขียวครานั้น ม้าศึกจำนวนมากถูกคบไฟเผาตายหรือบาดเจ็บ ต่อให้นำกลับมาได้ก็ยากจะออกรบอีก จึงถูกทิ้งไป
อย่างไรก็ตาม ภายใต้สถานการณ์ขณะนั้น นี่เป็นการตัดสินใจที่จำยอม ภารกิจหลักคือต้องเอาชนะข้าศึก มิฉะนั้นของที่ยึดได้ใดๆ ก็ไร้ความหมาย
เมื่อม้าศึกและทาสเลี้ยงม้าถูกโยกย้ายออกไปเป็นระลอก อำเภอเกาผิงก็ค่อยๆ เงียบสงบลง มีเพียงลั่วชิงอวิ๋นที่ร่วมมือกับอวี๋เชิง คอยประจำการอยู่ที่อำเภอเกาผิงต่อไปอีกระยะหนึ่ง
ประการหนึ่งเพื่อเฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวนอกด่านต่อไป ป้องกันไว้ก่อน อีกประการหนึ่ง อำเภอเกาผิงต้องสร้างยุ้งฉางและค่ายทหาร ต้องใช้กำลังคนมาก คนของลั่วชิงอวิ๋นจึงมาช่วยได้
ส่วนหน่วยสอดแนมของจี้เทียนลู่และเฉินเว่ยสิง หลังจากปรับปรุงกองกำลังเสร็จ ก็เตรียมจะออกนอกด่านอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น หลิงชวนสั่งให้พวกเขาคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวนอกด่านต่อไป นอกจากนี้ สำหรับพวกเขาแล้ว การเคลื่อนไหวนอกด่านก็คือการฝึกฝนที่ดีที่สุด