"บอกว่าพวกเจ้าเป็นสัตว์เดรัจฉาน? นั่นยังเป็นการเหยียดหยามสรรพชีวิตในหล้า! สัตว์ยังรู้จักรักใคร่ปกป้องลูกหลาน คุ้มครองฝูงของมัน! ส่วนพวกเจ้า..."
แววตาของหลิงชวนราวกับแท่งเหล็กแดงร้อน จ้องเขม็งไปที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและตกใจของหลี่เสวียนอี้:
"พวกเจ้ารู้จักแต่การฉกฉวยดูดเลือดดูดเนื้อ! รู้จักแต่การเข่นฆ่าเผาทำลาย บีบคนดีให้ตกเป็นโสเภณี! รู้จักแต่การเหยียบย่ำเลือดเนื้อผู้อื่นเป็นฐานทะยานสู่ฟ้า! หัวใจของพวกเจ้าถูกอำนาจและความโลภกัดกินจนพังทะลุ ดำดั่งหมึก เหม็นดั่งซากศพ! การมีอยู่ของพวกเจ้าเอง คือการลบหลู่ฟ้าดินอันกระจ่างและตะวันจันทราอันสว่างไสวที่สุด!"
เงียบสงัด!
ภายในโถงเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงตวาดดั่งฟ้าผ่าของหลิงชวนที่ก้องสะท้อนไปทั่วเสา กระแทกแก้วหูจนเจ็บแปลบ ใจสะท้าน!
ใบหน้าของหลี่ชิงยวนเปลี่ยนจากซีดเขียวเป็นขี้เถ้า ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ ริมฝีปากกระตุก แต่กลับไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมา เสี้ยวสุดท้ายของการเสแสร้งรักษาหน้าถูกหลิงชวนฉีกกระชากจนแหลกละเอียด เหยียบย่ำลงกลางตม!
ดวงตาของหลี่เสวียนอี้แดงก่ำดั่งเลือด อกกระเพื่อมรุนแรง ราวกับสัตว์ป่าที่ถูกยั่วโกรธจนคลุ้มคลั่ง!
เส้นเอ็นที่ขมับและลำคอของเขาผุดปูดขึ้นมา ฟันขบกันกรอดๆ มือขวากดลงบนด้ามดาบที่เอวแน่น!
เจตนาสังหาร ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย พุ่งพล่านออกจากร่างดั่งมีรูปร่าง!
บุคคลสามคนที่อยู่ด้านหลังหลิงชวน ได้แก่ หมาป่า เสิ่นเจวี๋ย และเนี่ยซิงหาน สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวในทันใด กล้ามเนื้อตึงเครียด พลังปราณปะทุ!