หลิงชวนชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าซูหลีจะรู้เบื้องหลังของหอฝิงเสวี่ย
"นางไม่เพียงเป็นผู้ดูแลหอฝิงเสวี่ยแห่งนี้ แต่ยังเป็นบุตรบุญธรรมของท่านแม่ทัพหลูด้วย!" หลิงชวนกล่าวเสริม
"เช่นนั้นก็ยิ่งดี!" ซูหลียิ้มพลางกล่าว "มีสายสัมพันธ์กับท่านแม่ทัพหลู สามีของข้าคงก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ ในภายภาคหน้า..."
"เดิมทีนางควรเป็นลูกสะใภ้ของท่านแม่ทัพหลู แต่น่าเสียดาย ก่อนที่ทั้งคู่จะแต่งงานกัน หลูเซียวก็ตายในสนามรบชายแดน..." หลิงชวนจนใจ ได้แต่เล่าความจริงให้ฟัง
ซูหลีฟังจบ ในดวงตาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้ง กล่าวว่า "คิดไม่ถึงว่านางเองก็เป็นคนที่ชะตาอาภัพเช่นกัน..."
นางก็เข้าใจในที่สุด ว่าเหตุใดฮูหยินถึงบอกว่าคนผู้นั้นตัดสินใจว่าจะไม่แต่งงานไปตลอดชีวิต
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ซูหลีก็ยกริมฝีปากเล็กขึ้นอีกครั้ง ครุ่นคิดอย่างจริงจัง "ดูท่าแล้ว ข้าคงต้องหาเวลาไปติดต่อแม่สื่อทางการอีกสักหน่อย เพื่อคัดเลือกสตรีที่มีชาติตระกูลบริสุทธิ์ มีอุปนิสัยอ่อนโยน มาให้สามีสักหลายคนจึงจะดี!"
หลิงชวนทั้งขำทั้งกลุ้ม กอดนางแน่นขึ้นอีก "ภรรยาที่รักของข้า เหตุใดเจ้าจึงยึดมั่นกับเรื่องนี้นัก?"
"สามี!" ซูหลีอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของเขา เสียงที่เอ่ยออกมาปนความออดอ้อน "ท่านบัดนี้เป็นขุนพลปราบเหนือที่ราชสำนักแต่งตั้ง อายุยังน้อยแต่ประสบความสำเร็จแล้ว ข้าในฐานะภรรยาเอกของท่าน หากไม่รีบจัดการหาอนุภรรยาที่เหมาะสมให้สักหลายคนเพื่อสืบทอดวงศ์ตระกูลและจัดการกิจการในบ้าน คนนอกจะไม่นินทาหรือว่าขุนพลหญิงผู้นี้ขี้หึง ไม่เข้าใจธรรมเนียม ขาดคุณสมบัติสตรี?"
หลิงชวนมองนางในดวงตาจริงจัง ในใจมีแต่ความจนหนทางและทะนุถนอม เขารู้ดีว่าการจะเปลี่ยนความเชื่อที่ฝังรากลึกในตัวคนนั้นยากเย็นเพียงใด