“เคร้ง……”
เสียงโลหะหักดังเสียดแทงหูแหลมคมฉีกทิ่มอากาศ! โซ่เหล็กกล้าที่แขวนป้ายหน้าจวนขาดสะบั้นตามเสียง!
ป้ายหน้าจวนแผ่นมหึมาที่แบกรับเกียรติยศขื่อแปแห่งตระกูลหลี่มาเกือบร้อยปี สลักจากไม้จันทน์หอมพันปี เชิญช่างฝีมือชื่อดังแกะสลักอย่างประณีต แล้วให้จอมยุทธ์พู่กันในยุคจารอักษรด้วยเส้นทองคำ ราวกับภูผาที่ถูกตัดรากฐาน พังทลายลงกัมปนาท!
“ครืน!”
แรงกระแทกหนักอึ้งสะเทือนจนพื้นสั่นสะท้าน ป้ายไม้จันทน์หอมล้ำค่าป่นปี้แตกกระจาย รอยอักษรเส้นทองบิดเบี้ยวแตกซ่าน คมฝุ่นไม้ละเอียดคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นหอมเฉพาะอันหนักแน่นของไม้จันทน์หอม
มูลค่าของป้ายนี้ ไม่อาจวัดด้วยทองและหยกได้ มันแปรสภาพเป็นดั่งสัญลักษณ์ประจำตระกูลแห่งอำนาจและเกียรติภูมิของตระกูลหลี่ เป็นตราประทับวิญญาณที่แขวนอยู่เหนือขื่อแป! มาบัดนี้ กลับถูกคนยิงธนูดอกเดียวหล่นร่วง แตกแหลกละเอียดต่อหน้าสาธารณชน!
ริ้วรอยบนใบหน้าพ่อบ้านชราตวัดกระตุกอย่างรุนแรง ดวงตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด
บนหอยิงธนู เสียงเอี๊ยดอ๊าดของสายธนูถูกขึงตึงดังประสานเป็นแผง เกาทัณฑ์เยือกเย็นวาววับด้วยประกายสังหาร จับเป้ามายังหลิงชวนทั้งห้าคนพร้อมเพรียง เพียงรอคำสั่งเดียว ก็พร้อมจะยิงให้กลายเป็นเม่น!
ณ ชั่วขณะวิกฤตคับขัน กลิ่นอายสังหารอบอวลทั่วทุกทิศนี้เอง…
“เอี๊ยด……”
บานประตูใหญ่เคลือบชาดสีแดงตรึงหมุดทองแดงที่ปิดสนิท อันเป็นสัญลักษณ์แห่งความสง่างามของตระกูลใหญ่ ค่อย ๆ แง้มเปิดจากภายใน
หลังประตู ภาพของหลี่ชิงยวนเจ้าบ้านตระกูลหลี่ปรากฏกาย ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มสนิทสนมที่เสแสร้งเหมาะเจาะ ราวจะร้อนแรง ท่วงท่าราวกับเสียงแตกละเอียดสะเทือนฟ้าดินเมื่อครู่มิเคยเกิดขึ้น