ในโถงใหญ่ของหอจื้อฉุย แสงเทียนวูบไหว เงาคนถูกยืดให้ยาวบ้างสั้นบ้างไม่แน่นอน
แม่ทัพสองคนที่ถูกมัดตรึงทั้งตัวถูกนำตัวเข้ามา เกราะเหล็กถูกปลดออกแล้ว เหลือเพียงเสื้อชั้นในบางเบา คนหนึ่งคือตูเว่ยกงจี้เหลียงที่ถูกจับกุมมาเมื่อครู่ ส่วนอีกคนคือเซี่ยอวิ๋นนายกองที่เคยแสดงละครตีบทแตกบนทางหลวง
ทั้งสองคุกเข่าบนพื้นเย็นเฉียบ ก้มศีรษะไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว
อันที่จริง ในตอนกลางวันที่พบเซี่ยอวิ๋นแสดงละครทุกข์ทรมานบนทางหลวงนั้น หลิงชวนก็รู้แก่ใจดีอยู่แล้ว ใช่ว่าเขาจะมีญาณวิเศษ แต่ก่อนเข้าสู่เขตติ้งโจวนั้น เขาได้รับรายงานลับมาก่อนแล้ว จึงรู้สถานการณ์ของติ้งโจวอยู่บ้าง
เมื่อเผชิญหน้ากับการแสดงอันเร้าอารมณ์ของเซี่ยอวิ๋น หลิงชวนเลือกใช้แผนซ้อนกล และถือโอกาสทำลายล้างกองทหารม้า 100 นายนั่นเสีย
เขารู้ดีว่า แทนที่จะปล่อยให้ศัตรูซ่อนตัวในความมืด ต้องคอยระวังตลอดเวลา สู้เป็นฝ่ายเปิดช่องโหว่ลวงงูออกจากรูยังจะดีกว่า
ดังนั้นการที่ลั่วชิงอวิ๋นนำทหารติดตามเซี่ยอวิ๋นไป 'ช่วยคน' รวมถึงการพักแรมที่หอจื้อฉุยในภายหลัง ล้วนเป็นเพราะหลิงชวนจงใจดำเนินตามแผนของอีกฝ่าย
ระหว่างทางที่ติดตามเซี่ยอวิ๋นไปยังจวนที่อ้างว่าคุมขังครอบครัวแม่ทัพติ้งโจวนั้น ลั่วชิงอวิ๋นก็ลงมืออย่างกะทันหัน จับกุมอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย หลังสอบสวนจึงรู้ว่า สวี่จือไป๋ไม่ได้ก่อกบฏเลย มีคนอื่นต่างหากที่ก่อกบฏ
รอบจวนที่เซี่ยอวิ๋นกล่าวถึงนั้น พวกเขาได้วางกองกำลังหนักไว้อยู่ก่อนแล้ว รอให้ทหารม้า 500 นายของลั่วชิงอวิ๋นติดกับ
ลั่วชิงอวิ๋นตัดสินใจทันที บังคับให้เซี่ยอวิ๋นเปิดเผยแผนการซุ่มโจมตี พบว่ากองซุ่มทั้งสามสายมีกำลังเพียงสายละ 500 คน