"ติ๊ง……"
เสียงเบาหวิวจนแทบไม่ได้ยินดังขึ้น
เวลาคล้ายหยุดนิ่ง ณ ชั่วขณะนั้น ร่างของอ๋องอสรพิษที่พุ่งทะยานมาชะงักแข็งค้าง สีหน้าบ้าคลั่งเคียดแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความตะลึงสุดขีดและไม่เชื่อสายตา
เขาก้มศีรษะมองหน้าอกตน ไร้บาดแผล ไร้รอยเลือด
ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงไอปราณกระบี่ที่แสนเกรียงไกรไร้คู่ต่อกร คมกริบเสียดแทงทะลุผ่านกระบี่ในมือ รุกล้ำเข้าสู่ห้าอวัยวะหลักและหกเครื่องใน บดขยี้ทุกวิถีชีวิตของเขาจนสิ้น
"นี่…เป็นไป…ไม่ได้…"
เขาเบ่งเสียงกล่าวอย่างทุลักทุเล ประกายในแววตาพร่าดับลงอย่างรวดเร็ว
ในเสี้ยวถัดมา กระบี่ยาวสีดำสนิทรูปอสรพิษในมือแตกออกเป็นสองส่วน รอยแยกเรียบสนิท
"พรวด…"
เสียงเบาหวิวตามมา อาภรณ์ดำคลุมร่างปริแตกกลายเป็นละออง จากนั้นร่างของเขาก็พลันสลายกลายเป็นหมอกเลือดเช่นเดียวกับอาภรณ์ดำ
ตราบจนสิ้นลม เขาก็ยังมิอาจประจักษ์ซึ่งวิถีกระบี่ของอีกฝ่าย
ทุกผู้คน ณ ที่นั้น ล้วนเบิกตาโพลง แทบลืมแม้กระทั่งการหายใจ ไม่ว่าเด็กหนุ่มผู้เกล้าผมทรงชี้ฟ้าหรือหลวงจีนน้อยหน้าตาอิ่มบุญ กระทั่งหลิงชวนและทหารคนสนิททั้งหลาย ล้วนร่างแข็งค้างเป็นตอตะเคียน
อดีตเจ้าของนามน่าสะพรึงกลัว ผู้ก่อตั้งตำหนักวิญญาณเร้น องค์กรสังหารอันน่าหวาดหวั่นอย่างอ๋องอสรพิษ มลายสิ้นวิญญาณใต้คมกระบี่ที่เบาสบายดั่งสายลมอ่อนเมฆจางของช่างเหล็กแซ่หยาง ร่างสลายสิ้นไร้ซาก!
หญิงสาวแห่งตำหนักวิญญาณเร้นที่เหลืออยู่ ตระหนกตะลึงจนโง่งมมาตั้งแต่ต้น นางคือคนที่อ๋องอสรพิษเลี้ยงดูและฝึกปรือขึ้นมาด้วยมือ ไม่อาจรู้ว่าฝีมือของอีกฝ่ายสูงส่งเพียงใด รู้แต่ว่าต่อให้ตนเก่งกาจกว่านี้สักสิบเท่า ก็มิอาจรับมือแม้สักกระบวนท่าของเขา