เดินไปข้างหน้าอีกช่วงหนึ่ง เสี่ยวเป่ยก็ดึงบังเหียนอีกครั้ง หยุดอยู่ตรงหน้าชายชราผู้หนึ่ง แล้วเอ่ยถามว่า “ท่านปู่หวัง ช่วงนี้เสี่ยวเอ้อโรงเตี๊ยมนั่นไม่ได้เอาเหล้าผสมน้ำส่งให้ท่านนะขอรับ?”
ชายชราที่ฟันหน้าหายไปสองซี่ยิ้มอย่างเมตตา กล่าวว่า “ขอบใจท่านแม่ทัพน้อยที่ช่วยตัดสินให้ พวกมันไม่กล้าผสมน้ำอีกแล้ว!”
“เช่นนั้นก็ดี หากยังกล้าค้าขายไม่ซื่ออีก บอกข้าได้เลย ข้าจะไปทุบโรงเตี๊ยมมันเสีย!” เสี่ยวเป่ยพยักหน้ากล่าว
หลิงชวนมองท่าทางของเด็กน้อยแล้วได้แต่รู้สึกขบขันอยู่ข้างๆ
ชาวเมืองตอนนี้แทบไม่มีใครไม่รู้จักแม่ทัพน้อยผู้ชอบสวมเกราะขี่ม้าผู้นี้ ไม่รู้ว่าใครเริ่มเรียกเขาว่าแม่ทัพน้อย แล้วคำเรียกนี้ก็แพร่หลายออกไป
และทุกครั้งที่เสี่ยวเป่ยได้ยิน ก็จะยืดอกน้อยๆ พยักหน้ารับอย่างเอาจริงเอาจัง ตอนท้ายยังไม่ลืมใช้ปากหวานออดอ้อนบรรดาท่านอาและอาสะใภ้จนยิ้มแย้มหัวเราะ มีมนุษยสัมพันธ์ดีนัก
เพิ่งถึงหน้าโรงเตี๊ยมศาลาหิมะ เสี่ยวเอ้อผู้เฉลียวฉลาดก็ก้าวเร็วๆ ออกมาต้อนรับ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ท่านแม่ทัพหลิง แม่ทัพน้อย เชิญทั้งสองท่านด้านใน!”
“ท่านลุงเสี่ยวเอ้อ!” เสี่ยวเป่ยกำชับอย่างจริงจัง “ช่วยดูม้าศึกของข้าด้วย!”
“ได้พ่ะย่ะค่ะ! แม่ทัพน้อยโปรดวางใจ ผู้น้อยจะดูแลให้อย่างดี!” เสี่ยวเอ้อยิ้มรับคำ ท่าทีนอบน้อมแต่แฝงด้วยความสนิทสนมเล็กน้อย
หลิงชวนจูงเสี่ยวเป่ยขึ้นชั้นสองโดยตรง ชายชุดดำผู้ถือกระบี่แนบอก ใบหน้าเย็นชา ยังคงยืนอยู่หน้าประตูห้องรับรองเยี่ยงรูปปั้นเช่นเคย เห็นหลิงชวนก็เพียงกวาดตามองอย่างเฉยเมย แล้วเบี่ยงตัวหลีกทางให้อย่างเงียบเชียบ