"แม่งเอ๊ย..." เขาหุบสายตากลับมา ตบต้นขาตัวเองพลางถอนหายใจ "ดูท่าข้าคงเลี้ยงเจ้าได้แค่น้ำชาจืด ๆ ถ้วยเดียวตอนเที่ยงนี้"
หลิงชวนกลับหัวเราะ "ข้าน้อยกลับเห็นว่า เรื่องนี้มิใช่เรื่องร้ายเสียทั้งหมด"
"อือ?" ลู่หานจางชำเลืองมอง "ว่ามาอย่างไร?"
"ข้าน้อยเคยได้ยินผู้อื่นกล่าวว่า ท่านแม่ทัพอาวุโสมาหย่อนเบ็ดที่นี้ สิบครั้งเก้าครั้งกลับมามือเปล่า แต่วันนี้อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่า ในทะเลสาบอวิ๋นเนี่ยนมีปลาจริง ๆ!" หลิงชวนอธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง
ลู่หานจางชะงักไปครู่หนึ่ง กว่าเขาจะตระหนักได้ว่าไอ้หนูนี่พูดอ้อมแอ้มล้อเลียนตน ก็ทั้งขำทั้งจนใจ ยกกล้องยาสูบขึ้นทำท่าจะเคาะศีรษะอีกฝ่าย "ไอ้หนุ่มเจ้าเล่ห์! บังอาจล้อความแก่ข้า!"
หลิงชวนหัวเราะ แต่หารู้จักหลบหลีกไม่ ปล่อยให้กล้องยาสูบที่ยังอุ่นใจดีกระแทกหน้าผากเบา ๆ ไปหนึ่งที
ลู่หานจางมิได้ลุกขึ้น ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในเก้าอี้โยก ทว่าสายตากลับหนักแน่นดุจมีตัวตนจ้องมายังหลิงชวน ราวกับจะมองเขาให้ทะลุปรุโปร่ง
"จากไปไม่กี่เดือน กระแสลมในอวิ๋นโจวก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตอนนั้นข้ามองไม่ผิดจริง ๆ!"
หลิงชวนยิ้มอย่างนอบน้อม "ก็ด้วยแรงสนับสนุนจากท่านแม่ทัพอาวุโสอย่างเต็มที่ หาไม่แล้ว ข้าน้อยจะหยัดยืนในอวิ๋นโจวได้หรือไม่ ก็ยังเป็นปริศนา"
"ฮึ..." ลู่หานจางคำรามในลำคอสองที พ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง "เจ้าน่ะดีหมดทุกอย่าง เว้นแต่ความถ่อมตนจอมปลอมนี่ ไม่จริงใจเอาเสียเลย! ข้าเกลียดมารยาทเปลือกนอกแบบนี้ที่สุด!"
เขาดูดกล้องยาสูบอีกสองที ท่ามกลางกลุ่มควันที่ลอยอบอวล เอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก "คิดจะออกเดินทางเมื่อใด?"