"เจ้า...เจ้า..." ริมฝีปากเขาสั่นระริก กลับเปล่งออกมาได้เพียงพยางค์ขาดห้วง ไม่อาจเอื้อนเอ่ยถ้อยคำสมบูรณ์ได้อีก
ขณะนั้น ผ้าคลุมดำสนิทที่บดบังสายตาจึงค่อย ๆ ร่วงหล่นสู่พื้น เผยให้เห็นร่างของคนทั้งสอง
ณ อกของจางจี้ ดาบหลิ่วจิ๋มยาพิษที่เขาเคยภาคภูมินักหนา หลงเหลือเพียงด้ามสีน้ำเงินหม่นโผล่พ้นออกมาเล็กน้อย แทงลึกจมหายเข้าไปในกลางใจ
โลหิตสีแดงสด กำลังแผ่ขยายอย่างรวดเร็วบนอาภรณ์แพรพรรณงามหรู โดยมีด้ามกระบี่เป็นศูนย์กลาง ราวกับดอกโบตั๋นสีเลือดหมูขนาดมหึมา ปีศาจร้ายและอัปลักษณ์สะพรึง เบ่งบานและร่วงโรยอย่างไร้สุ้มเสียงภายใต้แสงคบเพลิง
ลำคอของเขาส่งเสียง "กึก ๆ" ประหลาด ร่างกายโซเซ แสงสุดท้ายในดวงตาดับมอดสิ้น นำพาความไม่ยินยอมและไม่อาจเชื่อไปด้วย ร่วงลงกระแทกพื้นเย็นเฉียบอย่างแรง ไร้ลมหายใจอีกต่อไป
เมื่อเห็นจางจี้ล้มลง หลิงชวนก็อดถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกไม่ได้ ยังดีที่หลายเดือนมานี้ ยกเว้นยามศึก เขาล้วนฝึกฝนอย่างสม่ำเสมอ ส่งผลให้พละกำลังร่างกายพัฒนาไปมาก มิฉะนั้น คงไม่อาจสังหารจางจี้ได้ง่ายดายเช่นนี้
หลิงชวนเปรียบเทียบในใจอย่างเงียบ ๆ ตัวเขาในตอนนี้ น่าจะมีพลังราวแปดส่วนจากช่วงพีคสุดในชาติก่อน
"นายท่าน ท่านไม่เป็นไรนะขอรับ" แมลงวันและเมิ่งเจารีบกรีดรุดเข้ามาเอ่ยถาม
หลิงชวนส่ายศีรษะ ถามว่า "สองพี่น้องผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้าง"
ทั้งคู่มีแววเศร้าสลดวาบผ่าน ส่ายศีรษะกล่าว "ถูกบิดหักกระดูกคอสิ้นใจในพริบตาเดียวทั้งคู่ขอรับ"