ในชั่วพริบตา ทั้งหกคนสิ้นชีพ นายอำเภอที่เหลือต่างพากันขวัญหนีดีฝ่อ
เมื่อเผชิญกับคำถามของหัวหน้านายอำเภอ หลิงชวนทำเป็นไม่ได้ยิน
หลิงชวนไม่เอ่ยวาจา แมลงวันกับเสิ่นเจวี๋ยย่อมไม่หยุดมือเช่นกัน บุกเข้าไปอีก
เพียงชั่วครู่ นายอำเภออีกสามนายก็จมกองเลือด มีสองคนเห็นท่าไม่ดี หันหลังวิ่งหนี แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปกี่ก้าวก็ถูกเนี่ยซิงหานยิงสิ้นชีพในที่นั้น
บัดนี้ นายอำเภอทั้งสิบสามคน นอกจากหัวหน้าที่ถูกข่มขวัญจนตัวสั่นงันงกแล้ว ก็เหลือเพียงผู้ที่ถูกตัดแขนตั้งแต่แรกเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ ที่เหลือล้มลงในกองเลือด ต่อให้ไม่ตายคาที่ก็ร่อแร่ไร้ทางรอด
"เจ้า... เจ้าฆ่าข้าไม่ได้นะ ข้าเป็นคนของท่านผู้คุมกกฎหลี่ ท่านนายกองจูก็สนิทกับข้ายิ่งนัก เจ้า... หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า ไม่มีทางได้ก้าวออกจากอำเภอฉีชุน!"
หัวหน้านายกอำเภอตัวสั่นสะท้าน จำต้องรีบยกฐานอำนาจของตนขึ้นมา
หลิงชวนกลับยิ้มเย็นชา กล่าวว่า "สองคนที่เจ้าว่ามาช่วยเจ้าไม่ได้ และข้าเพิ่งมาจากฝ่ายปกครองของอำเภอ ท่านผู้คุมกกฎหลี่กับท่านนายกองจูที่เจ้าพูดถึง ตอนนี้กำลังง่วนอยู่กับการรวบรวมรายการความผิดของตัวเองอยู่กระมัง!"
เมื่อได้ฟังคำนี้ หัวหน้านายอำเภอฟังดูคล้ายจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ ทว่าในใจรู้แก่ใจดีว่า ชีวิตและความตายของตนขึ้นอยู่กับความคิดเพียงชั่วขณะของอีกฝ่าย
ในเวลานี้เอง หลิงชวนหันไปมองเจ้าของโรงเตี๊ยม ถามว่า "เจ้าของโรงเตี๊ยม พวกเขาติดเงินเจ้าเท่าไร?"
เจ้าของโรงเตี๊ยมในแววตามีความตกตะลึง แต่ก็ไม่ใช่คนอื่นที่ถูกข่มขวัญจนสิ้นสติ
"คุณชาย เงินนั่นข้าไม่เอาล่ะ พวกท่านรีบไปเถิด มิเช่นนั้นอีกครู่เดียวจะไปไม่ได้นะ!"