สุดท้าย มันค่อยๆ บิดลำตัวเคลื่อนมาอยู่เบื้องหน้ากระบี่เทวะไร้พ่ายที่ทั้งหยิ่งทะนงและบ้าระห่ำ มันมิได้ต่อต้าน ทว่าก้มศีรษะคำนับสามครั้ง คล้ายกำลังคารวะ หรือมิเช่นนั้นก็คล้ายแสดงความขอบคุณ
"เคร้ง……"
กระบี่เทวะไร้พ่ายส่งเสียงสะท้อนแผ่วเบา พลังปราณพลุ่งพล่านขึ้นฉับพลัน จากนั้นแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงวาบ พุ่งตรงเข้าใส่กลางหน้าผากของงูยักษ์เกล็ดทอง
ไม่มีภาพเลือดกระเซ็นดังที่คิด งูยักษ์เกล็ดทองเองก็มิได้ขัดขืน เพียงเห็นลำแสงกระบี่นั้นเข้าไปในร่างของมันแล้ว กลับกลายเป็นกระดูกสันหลัง เมื่อกระบี่ปราณค่อยๆ สลายไป กระดูกสันหลังเจิดจ้านั่นก็ค่อยๆ เก็บซ่อนแสงเรืองรอง
"อ๊าว……"
งูยักษ์เกล็ดทองแหงนหน้าคำรามก้อง กลับส่งเสียงคำรามดุจมังกร สะเทือนโลกบรรพกาลให้สั่นคลอนรุนแรง
……
ในรถม้า ช่างเหล็กแซ่หยางสีหน้าซีดขาว ดวงตาทั้งคู่ยิ่งเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เขาค่อยๆ ชักฝ่ามือที่วางไว้บนร่างของหลิงชวนกลับ ผมที่เดิมก็หงอกขาวอยู่แล้ว บัดนี้ยิ่งขาวโพลนทั้งศีรษะ ดูราวกับแก่ลงฉับพลันถึงสิบปี
เขาถอนหายใจยาว มองหลิงชวนพลางกล่าวว่า "เดิมทีนึกว่าเจ้าเด็กนี่จะก้าวกระโดดเข้าสู่ขอบเขตสี่ ช่างคาดไม่ถึงว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้!"
ไอสังหารของพ่อค้าเขียงหมู พลังปราณแห่งคุณธรรมของอวิ๋นซูหลาน ล้วนถูกหลิงชวนกลืนกินและหลอมรวมด้วยปราณปฐมบรรพกาล กลายเป็นส่วนหนึ่งของตน สิ่งนี้ทำให้ช่างเหล็กแซ่หยางทั้งตกตะลึงและตื่นเต้น ดังนั้นเขาจึงยอมช่วยเหลือหลิงชวนเต็มใจ หลอมรวมกระบี่ปราณแห่งชีวิตของตนเข้าไปในปราณปฐมบรรพกาลของอีกฝ่าย
หลิงชวนยังคงอยู่ในการหลับใหล แม้พ้นขีดอันตรายโดยสมบูรณ์แล้ว แต่เขายังมิอาจฟื้นคืนสติในเวลาอันสั้น เพราะในยามนี้ เขาเพิ่งให้กำเนิดปราณปฐมบรรพกาล กำลังอยู่ในกระบวนการปรับตัว