ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เมื่อราชสำนักเสื่อมอำนาจลงทุกวัน การควบคุมหัวเมืองก็อ่อนแอลง เหล่าภัยโจรจึงยิ่งคุกคามดุจเพลิงลามป่า แม้ทหารจากแต่ละมณฑลจะคอยปราบปรามอยู่เนือง ๆ แต่กลับได้ผลน้อยนิด ยิ่งปราบกลับยิ่งมีมากขึ้น กระทั่งเหมือนจะเพิ่มจำนวนเสียด้วยซ้ำ
อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ที่แม่ทัพใหญ่ประจำท้องที่ตั้งตนเป็นกบฏ ชูธงชัดเจน ใช้กำลังบีบบังคับเข้าควบคุมเมือง ยกทัพจลาจลเช่นนี้ กลับไม่เคยปรากฏมานานหลายปีแล้ว
ทั้งนี้มิได้หมายความว่าขุนพลท้องถิ่นที่กุมอำนาจทหารไว้ในมือจะภักดีต่อราชสำนักโดยไร้ข้อกังขา หากแต่ไม่มีผู้ใดยินดี และไม่มีผู้ใดกล้าออกหน้าเป็นลูกไก่ตัวแรก
อีกทั้ง ทงเทียนเจี้ยนและจวนถิงเว่ย สองหน่วยงานใหญ่ยังคงดำรงอยู่ เปรียบดั่งสองคมดาบที่มองไม่เห็นจับต้องไม่ได้ แต่แขวนอยู่เหนือศีรษะเหล่าขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊อยู่ตลอดเวลา
บางทีความคิดทรยศเพิ่งจะงอกงามขึ้น ทหารม้าสังกัดถิงเว่ยก็อาจเคาะประตูมาทวงชีวิตอย่างเงียบเชียบแล้ว
ลั่วชิงอวิ๋นและแมลงวันผลัดสายตามองหน้ากันแวบหนึ่ง ต่างเห็นความตะลึงงันอย่างใหญ่หลวงและความคลางแคลงลึกซึ้งจากแววตาของอีกฝ่าย เรื่องนี้กะทันหันเกินไป และน่าหวาดผวาเกินกว่าจะรับฟัง
ครู่ต่อมา ลั่วชิงอวิ๋นกดความสะเทือนใจในอกลง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงพินิจพิเคราะห์ว่า “นายกองเซี่ย ข้ามิใช่ว่าไม่เชื่อท่าน เพียงแต่กองกำลังที่ติดตามมากับข้ามีไม่ถึงหนึ่งพันนาย!”
ลั่วชิงอวิ๋นชี้ไปยังขบวนทัพด้านหลังแล้วกล่าวว่า “เท่าที่ข้าทราบ กองทัพติ้งโจวมีกำลังพลถึงสามหมื่นนาย ต่อให้กระจายประจำอยู่ตามอำเภอต่าง ๆ แต่เมืองติ้งโจวในฐานะที่ตั้งของมณฑล ทหารรักษาการณ์ประจำการไม่ว่าอย่างไรก็น่าจะมีมากกว่าหมื่นนายกระมัง? ท่านจะให้กองกำลังอ่อนล้าที่รอนแรมมาจากแดนไกลของเราซึ่งมีไม่ถึงพันนายไปตีเมืองใหญ่ที่มีทหารนับหมื่นรักษาการณ์ เช่นนั้นแล้วก็เป็นดั่งเพ้อฝันอย่างไร้เหตุผล!”