เสียงยังไม่ทันขาดคำ สายธนูที่เนี่ยซิงหานเตรียมไว้จนตึงก็ถูกปล่อยออกฉับพลัน!
“ฟิ้ว……”
เกาทัณฑ์เหล็กลูกหนึ่งฉีกอากาศ ส่งเสียงหวีดหวิวโหยหวน พุ่งตรงไปยังลำคอของแม่ทัพฝ่ายนั้นที่อยู่ห่างออกไป 200 ก้าว!
แต่อีกฝ่ายเตรียมรับมือไว้ก่อนแล้ว โล่หนักหลายบานประกบกันในพริบตา เสียง ‘ตุ้ง’ สนั่นกึกก้อง สกัดลูกธนูมรณะนั้นไว้ได้
“สังหารให้หมด! อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว! ฆ่าข้าศึกหนึ่งคน รางวัล 10 ตำลึง! ผู้ใดตัดศีรษะหลิงชวนได้ รางวัลเงิน 1,000 ตำลึง!” แม่ทัพคนนั้นซ่อนตัวอยู่หลังขบวนทัพ ตะโกนด้วยน้ำเสียงแหบโหย
“ฆ่า!”
ชั่วพริบตา เสียงโห่ร้องสังหารสนั่นกัมปนาทดังมาจากทุกทิศทุกทาง! ข้าศึกดำทะมึนราวกับกระแสน้ำที่พังทลายทำนบ หลั่งไหลเข้าโจมตีจวนอย่างบ้าคลั่ง!
จวนเจี๋ยเหม่ยเก๋อมีภูมิประเทศสามด้านค่อนข้างเปิดโล่ง ด้านหลังพิงภูเขา ไร้จุดป้องกันตามธรรมชาติ โชคดีที่อีกฝ่ายส่วนใหญ่เป็นทหารราบ ทหารม้ามีไม่มาก อาจเพราะติดขัดภูมิประเทศ จึงไม่ได้เข้าบุกในทันที
“บุก!”
เสียงคำรามของข้าศึกดังซัดสาดระลอกแล้วระลอกเล่า
แนวป้องกันรูปโค้งที่ตั้งขึ้นโดยทหารคนสนิทกว่า 400 นายแน่นิ่งดั่งหินผา ยืนหยัดอยู่หน้าเกลียวคลื่นอย่างเงียบงัน คันธนูทะลวงเกราะในมือเตรียมสายตึงแล้ว หัวเกาทัณฑ์เยือกเย็นจับจ้องข้าศึกที่หลั่งไหลมา
แววตาคมกริบของชางอิงจ้องเขม็งไปยังข้าศึกที่บุกเข้ามา รอจนอีกฝ่ายใกล้ถึงระยะ 100 ก้าว เขาก็ออกคำสั่งเด็ดขาด: “ระดมยิง!”
สายธนูดังสนั่นพร้อมเพรียง!
ในชั่วอึดใจถัดมา ฝูงเกาทัณฑ์เหล็กหนาแน่นราวรังผึ้ง พร้อมเสียงฉีกอากาศอันน่าหวั่นเกรง พุ่งเข้าสู่ขบวนศัตรูที่บุกอยู่!