มองดูสายธารสีดำที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างเคลื่อนใกล้เข้ามาทุกขณะ หลิงชวนกลับมีแววตาหนักแน่นอย่างยิ่ง
เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นอกจากที่นี่ ที่จะต้องสกัดกั้นทหารไล่ล่าห้าพันนายนี้ไว้ด้วยชีวิต เพื่อช่วงชิงเวลาที่สำคัญที่สุดให้แก่เฉินเว่ยสิง
บนสันเขางูเขียว หลิงชวนนำกองทหารรักษาการณ์ส่วนตัวและทหารอวิ๋นหลานห้าร้อยนายยืนตระหง่านอยู่ในความเงียบสงัด ราวกับทวนเหล็กกล้าหลายร้อยเล่มที่ปักตรึงอยู่บนแนวสันเขา จ้องมองสายธารนั้นที่กำลังซัดกระหน่ำเข้ามา
ทว่า ในหมู่ทหารหาญที่ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วนเหล่านี้ กลับไม่เห็นร่องรอยความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ในดวงตาคมกริบคู่นั้น กลับระยิบระยับไปด้วยความตื่นเต้นและจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้
ทหารม้าหูเจี๋ยห้าพันนายประชิดเข้ามาเรื่อย ๆ เพียงพริบตาก็มาถึงระยะสิบลี้
ในกระบวนทัพ แม่ทัพใหญ่อู้เลี่ยมองเห็นกองทหารโจวขนาดไม่ใหญ่บนสันเขางูเขียวอย่างชัดเจน แววตาฉายแวบหนึ่งแห่งความเหยียดหยามและโหดเหี้ยม
"ฮึ! สันเขางูเขียวกระจ้อยร่อย ภูมิประเทศอันเล็กน้อยกระจิดริด ยังกล้าคิดขวางทางม้าเหล็กหูเจี๋ยของข้า? ช่างหลงผิด!" จากนั้นเขาออกคำสั่งเฉียบขาดแก่รองแม่ทัพข้างกาย "เร่งความเร็วทั้งทัพ! พุ่งเข้าไป บดขยี้พวกมันให้แหลกละเอียด!"
"รับคำสั่ง!" รองแม่ทัพรับคำสั่ง กระตุกท้องม้าพุ่งไปหน้าสุดของกองทัพ โบกดาบคำรามก้อง "แม่ทัพใหญ่สั่ง! เร่งความเร็วทั้งทัพ! สังหารขึ้นสันเขางูเขียว ฆ่าหมาป่าโจวให้หมด!"
"อู...อู...อู..."
เสียงแตรงอนดีดอันทุ้มต่ำและอ้างว้างดังขึ้นอีกครั้ง ปลุกเร้าเลือดลมของทหารม้าหูเจี๋ยทุกนาย